Al enkele dagen bemerk ik een toenemende vermoeidheid en gegeneraliseerde pijnklachten.Als dit blijft aanhouden dan moet ik naar een dokter.

Hier in Bandar Abbas wil ik dat nog even uitstellen, want morgen vertrekt de ferry via de straat van Hormuz naar Sharjah, één van de Emiraten in de VAE. Bij aankomst bij de haven blijkt dat de overtocht gecanceld is. Over 2 dagen gaat de volgende boot.Deze 2 dagen breng ik vooral slapend door. De energie is tot een minimum gedaald.

De procedures voor de overtocht zijn een ramp. Samen met 8 andere overlanders worstel ik me door de bureaucratische wirwar van douane procedures. Aan de Iraanse kant hebben we een agent ingeschakeld die ons helpt met formulieren, stempels en onduidelijke papieren. Het neemt wel wat stress weg, maar geduld blijft essentieel. Ik voel me te ziek om me veel met de collega overlanders te onderhouden, maar gelukkig wordt mijn situatie begrepen en krijg ik veel ondersteuning.  Na een dag wachten vertrekt de pont met ruim 4 uur vertraging s ’nachts om 1 uur . Gelukkig kan ik tijdens de overtocht in de truck slapen. De volgende dag in de haven van Sharjah is een nog grotere aanslag op het geduld. We worden van het ene gebouw naar het andere gestuurd. Formulieren hier, stempels daar. Wachten in de rij, betalingen. Het neemt de volledige dag in beslag en mijn energie is gereduceerd tot bijna nul. Nog net voor het sluiten van het laatste kantoortje kan ik het havencomplex verlaten en parkeer Piggy enkele kilometers verderop waar intussen ook twee andere overlanders van de boot zijn neergestreken…

Tevreden verlaat ik het ziekenhuis met een duidelijke diagnose en een aantal doosjes medicijnen. Urinewegontsteking en te hoog bloedsuikergehalte is niet iets om tevreden over te zijn, maar de rust en zorgvuldigheid van de arts geeft mij moed en vertrouwen.Na 2 dagen voel ik verbetering en na 3 weken voel ik me weer de oude.In de tussentijd moet ik nog veel rusten.

Buiten verwachting komen zwarte onweerswolken overdrijven waaruit een half uur regen valt. Nu blijkt dat er nauwelijks een afwateringsysteem is. Binnen korte tijd zijn de straten ondergelopen. Om bij hun geparkeerde auto te komen zie ik soms mensen tot enkeldiep door het water waden. Ook opmerkelijk is dat tussen de moderne hoge gebouwen er nauwelijks bestrating is. Met name in Sharjah zijn de grote open plekken kale zandvlakten die na een bui een smerige moederboel worden.

Om je te verplaatsen neem je hier de auto. Er is nauwelijks rekening gehouden met voetgangers. Oversteken als voetganger is nauwelijks mogelijk. Vaak moet je kilometers omlopen om een voetgangersbrug te vinden of simpelweg een zebrapad. De wegen zijn brede highways van drie, vier of vijf rijbanen. 75% van de werkende bevolking is Indiër, Pakistaan of  een andere nationaliteit. Ik denk dat de Arabieren zelf in hun dure appartementen in Londen of Parijs verblijven. Na enkele dagen zoek ik een andere kampeerplek op. Het enig toegestane strand voor camperaars in Dubai. Hier in de Emiraten is alles groot, groter, grootst. Piggy is een klein jongetje naast al die enorme uitschuif caravans en campers.

Dubai spant de kroon met z’n hoogste gebouw , de Burj Khalifa van 828 m. Iedere avond is er een wervelende lichtshow op de toren en de naastgelegen fonteinen. Aangrenzend is er het luxueuze Dubai Shopping Mall waar je naar hartenlust je bankrekening kunt plunderen. Verder zijn er nog vele andere ”attracties”.  Voor mij zijn ze niet weggelegd. Het boeit me niet

Na 2 weken voel ik me fit genoeg om verder te reizen naar Oman. Het is een land van veel wit. De meeste gebouwen zijn wit, maar ook de kleding van de meeste mannen , de dishdashah. Het verbaast me iedere dag weer hoe iedereen, van de visser tot de bankier in smetteloos witte en gestreken traditionele kledij rondloopt. Zelden heb ik zoveel wasserijen bij elkaar gezien. Op iedere straathoek vind je er wel één.

De witte huizen zijn meestal van het type burcht, inclusief ommuring en torentjes met kantelen. De architectuur is meestal kubistisch waardoor al deze huizen vaak op elkaar lijken. Er is nauwelijks hoogbouw en de mensen zijn rustig en vriendelijk. Ook in het verkeer zijn het nette, sociale weggebruikers, waar verkeersregels zorgvuldig worden nageleefd. Een heerlijk land om te bereizen. Ware het niet alleen vanwege de prachtige asfaltwegen die langs de kust en door de woestijnen voeren. Liefhebbers hebben ook keuze genoeg uit offroad routes in de bergen en over de zandduinen van de uitgestrekte woestijnen. Piggy is te zwaar voor het “zandwerk”. Al 2 keer heb ik mezelf moeten uitgraven. De eindeloze stranden in dit land zijn prachtige kampeerplekken, maar ook verraderlijk omdat je al snel in het zachte zand terecht komt.

December is een goede maand om in Oman te zijn. De temperatuur is gemiddeld tussen de 20 en 30 graden, terwijl de avonden rond de 20 graden zijn.

Helaas staat er regelmatig een forse wind waardoor een kampvuurtje niet aantrekkelijk is. Het bergachtige noorden, waar de meeste toeristen naartoe trekken, sla ik voorlopig even over. Eerst zak ik langs de kust langzaam af naar het zuiden, richting Salalah.

De wegen zijn prima. Al snel kan ik snelheden van 95 km per uur bereiken. Zo snel heb ik nog nooit gereden. Maar deze keer heb ik een forse tegenwind en kan ik net de 75 km per uur halen. Iedere keer als er een vrachtwagen van de andere kant mij voorbij raast ( hij heeft windje mee) schrik ik van de enorme drukgolf die door mijn open raam naar binnen blaast. Wat een klappen geeft dat.

Bij het passeren van een extra grote truck hoor ik een kort gekraak en realiseer ik me dat ik volop in de wind zit. Ik zie sterren voor m’n ogen terwijl de wind naar binnen giert. In een fractie van een seconde realiseer ik me dat de volledige voorruit naar binnen is geblazen. Het schermpje van mijn achteruitrijcamera is mijn redding . Deze houdt de ruit nog gedeeltelijk tegen zodat ikzelf niet gewond raak.

De jongen van de benzinepomp verderop kan mij niet helpen. Ik heb een kwartier nodig om alle opties in gedachten door te nemen. Ik zie dat Muskat dichterbij is dan Salalah. Ik besluit de 580 km terug te rijden naar Muskat, maar niet voordat ik alles zo goed mogelijk met ductape heb dicht getapet. Mijn monopod (voor mijn camera) kan ik nu eindelijk eens gebruiken, maar dan wel voor een ander doel. Ik gebruik het ding om de achterzijde van de ruit in het midden te stutten.

Drie dagen duurt de terugtocht. Snel rijden is er natuurlijk niet bij. De tweede dag is de wind gedraaid. Dit betekent wederom tegenwind. Intussen rij ik tussen de zandduinen. Het is een echte zandstorm geworden. Het zicht is niet verder dan 50 meter en het zand stuift via de gebroken ruit naar binnen. Aan het eind van de dag heeft alles in de cabine dezelfde kleur. Zandkleur. Zelfs mijn rode T shirt is niet meer te onderscheiden van de rest. Ondertussen bedenk ik me dat ik ook nog twee skistokken bij me heb. Cadeautje in Mongolië  van een Israëlisch stel dat alles weg gaf nadat hun auto onherstelbare schade had. Met drie paar stokken achter de ruit zet ik de reis voort. Ondertussen bel ik Khalid. Ik heb hem de eerste dag in Oman leren kennen toen ik aan het tanken was. Hij herkende mijn Nederlandse nummerbord, liep naar me toe en vertelde dat hij amper een week geleden nog in Nederland was. Hij koopt in Nederland tweedehands vrachtwagens in en verscheept deze naar Oman. Eerst wilde hij me uitnodigen voor een koffie, maar bij mijn beleefde weigering gaf hij me zijn visitekaartje en zei dat ik bij eventuele problemen hem altijd kon bellen. Achteraf gezien was dit dus een gouden ontmoeting.

Khalid ging op zoek naar een geschikte ruitenexpert en belde me later terug toen hij er een gevonden had die me zeker kon helpen. De ruitenexpert blijkt een gouden keuze te zijn. Na twee dagen kan ik weer terug rijden naar het zuiden. Inclusief een prachtige krasvrije (nog wel) plexiglazen voorruit, mooi op maat gemaakt. Voor alle zekerheid heb ik de monopod en de twee skistokken weer achter de ruit als stut vastgezet.

Voor ieder probleem is er een oplossing te vinden, blijkt maar weer.

Momenteel ben ik niet ver van Salalah verwijderd en bevind me hier in een prachtig berglandschap. Het lijkt soms Grand Canyon wel.

Over een maandje zal ik mijn broer en schoonzus in de buurt van Muskat ontmoeten die hier als onderdeel van een reis door het midden Oosten een paar dagen zijn. Ik kijk er naar uit

Sinds enkele maanden heeft Saudi Arabië zijn grenzen geopend voor toeristen met eigen vervoer. Het plan is dan ook om via Saudi Arabië, Jordanië en Israël met de boot naar Italië te gaan. Ik ben dus op terugreis. Maar de reden is alleen maar om een nieuw C rijbewijs te krijgen wat waarschijnlijk een half jaar in beslag zal nemen. GRRRRRRR!!!

Voor juni 2020 zal Piggy weer even Nederlandse grond onder zijn schoentjes krijgen.

TAKE A LOOK AT PHOTO’S AND VIDEO’S OF  VAE EN OMAN

MY PORTFOLIO OF MY TRAVELS FROM 1987  CAN BE SEEN AND/OR BOUGHT HERE AT STOCK PHOTO AGENCY Afbeeldingsresultaat voor alamy