Na één maand verblijf in Nederland wordt ik door vrienden op Schiphol afgezet en ontmoet daar mijn mede reiziger, Sjoukje, die enkele weken met mij mee zal reizen door Mongolië en enkele Stanlanden.

De vlucht naar Moskou heeft vertraging waardoor bij aankomst de tijd zeer beperkt is om de verbinding met Ulaanbaatar te halen. Sprinten helpt niet meer. Het vliegtuig is reeds bezig met zijn rit naar de startbaan. Drie hectische uren volgen hierna om een vervangende vlucht te regelen. We zijn niet de enige gedupeerden.  Wederom na een stevige sprint zijn we net in staat om in het vliegtuig naar Seoul te stappen. Dit omweggetje om naar UB te gaan betekent dat onze reistijd ruim twee maal langer wordt dan de oorspronkelijke reistijd van 16 uur.  Bij aankomst in Ulaanbaatar blijkt dat mijn fiets wel is meegekomen, maar onze bagage in Seoul is achtergebleven. Bijkomend probleem is dat onze bagage labels in Moskou door de hectiek van het omboeken van de vlucht zijn achter gebleven op de counter van Aeroflot. Dat wordt dus moeilijk om onze bagage terug te vinden. We worden opgehaald door Enkhtur en een collega. Na zeven maanden is het een vrolijk weerzien. Enkhtur bewijst meteen weer zijn goede hulp door met de beambte van de “Lost Bagage afdeling” te praten in het Mongools. Gelukkig kunnen we ook een familielid inschakelen die de nummers van onze ingecheckte bagage kan achterhalen. Na twee dagen arriveert uiteindelijk onze bagage.

Helaas blijkt het werk aan Piggy nog niet gereed. Het resulteert in een week wachten totdat alle reparaties verricht zijn, inclusief mijn wens om een opklapbed te creëren achter in de cabine.  Erg vervelend omdat we slechts één maand de tijd hebben om Mongolië te verkennen, te beginnen met de Gobi in het zuiden. Op weg naar het zuiden blijkt de weg slechter dan vorig jaar. De kou heeft het asfalt flink aangetast zodat de al aanwezige gaten nog groter en dieper zijn geworden. Soms kan je deze gaten niet meer ontwijken en met een vaartje van 60 km denderen we over zo’n gat waardoor de veer van de versnellingspook afbreekt. Yakmobil had dit oude euvel hersteld door deze veer te lassen. Een nieuw onderdeel konden ze niet vinden. Dus wederom is de veer gebroken, resulterend in een versnellingspook die in het luchtledige beweegt en dus niet in een versnelling gebracht kan worden. Na langdurig roeren in luchtledigheid lukt het me de versnellingspook weer in positie te brengen. We keren terug naar Ulaanbaatar. Het probleem doet zich hierbij nog twee keer voor. De laatste keer duurt het ca 20 minuten voordat ik weer een versnelling te pakken heb. Terug bij Yakmobil wordt de veer wederom, met een betere las, hersteld en aangepast. Ik vind het adres in Oostenrijk waar nog onderdelen van oude Steyrs te koop zijn. Gelukkig hebben ze deze veer nog op voorraad en op mijn verzoek wordt deze verstuurd naar een garage in Kazachstan, waar we binnen een maand denken te arriveren.

Met een tweede poging bereiken we onze eerste bezienswaardigheid in de Gobi: De Yoliin Am, een gletsjer in een diepe kloof. De weg er naartoe is van het stevige off-road type. Een hoog snerpend geluid laat zich plotseling horen. We rijden langzaam terug naar de slagbomen van het beschermde gebied. De cabine wordt opgekrikt, er komen enkele mannen hun oordeel en advies geven. Tevens pleeg ik enkele telefoontjes met Yakmobil. Er moet iets fout zijn met de generator. Bij mijn poging de V snaren los te koppelen lukt het mij niet om de moeren los te draaien. Ik geef een aantal klappen op de sleutel, maar ook dit helpt niet. Wederom start ik de motor om te horen waar het geluid vandaan komt. De klappen hebben het geluid laten verdwijnen. De reden blijft een raadsel, maar voorlopig kunnen we verder. Nu niet meer de tocht voortzettend door de Gobi, maar uit veiligheids overwegingen weer terug over de hoofdweg richting UB waarbij we halverwege bij het dorpje Khuld afsteken naar een onverharde weg richting Arvaikheer. Tot onze schrik laat het snerpende geluid zich weer horen. Alweer krik ik de cabine op en probeer met enkele tikken op de generator het geluid op te heffen. Maar nu merk ik dat een luchtkabel tegen de draaiende V snaar van de generator aandrukt. Met een tie-wrap voorkom ik dat dit weer gebeurt. Hoe simpel kan het zijn.

We bezoeken het Ongi klooster. Vroeger één van de grootste kloosters van Mongolië met meer dan duizend monniken , maar verwoest tijdens de communistische zuiveringsacties in 1937 . Het is prachtig gesitueerd aan de brede Ongi rivier. Het is mooi warm weer en we bezoeken de ruïnes uitvoerig. Het plan is door te reizen naar de vroegere hoofdstad van het Mongoolse Rijk onder Djenghis Khan, Karakhorum. We worden geconfronteerd met de extreme weersveranderingen in Mongolië. Onderweg naar het noorden neemt de bewolking toe en belanden we in een ijskoude sneeuwstorm. Aan het einde van de dag vinden we een soort pleisterplaats met een aantal Yurts waar we in de luwte van een schuurtje de nacht doorbrengen. De volgende dag is Piggy veranderd in een “snowpig”. Men raadt ons af vandaag verder te rijden. Deze dag oponthoud verkort onze tocht door Mongolië naar de westelijke grens met Rusland tot amper 2 weken. Karakhorum slaan we nu maar over en de volgende dag rijden we in zuidelijke richting om over de slechte wegen (of eerder sporen over de steppe) naar de westelijke grens te rijden. De wereld om ons heen is nu volledig wit. Het is een mooi gezicht als we de kuddes paarden in de sneeuw zien voortbewegen in een lange rij achter hun leider aan. De eerste twee uur komen we enkele gekantelde vrachtwagens tegen die van de schuine helling afgegleden zijn. (of misschien omgewaaid) Voorzichtigheid met rijden is dus geboden. Een klein pick-up truckje is met zijn neus naar beneden in de aarde terecht gekomen toen hij van het talud wilde afrijden. Piggy kan zijn power weer aanwenden om het wagentje uit de smurrie te trekken. Het is gewoonte elkaar te helpen. Bedankjes zijn daarom nooit echt uitbundig. Trouwens, ik bedenk me dat de Mongolen, maar ook de mensen in Siberië nauwelijks groeten bij binnenkomst of vertrek. Iets wat voor westerlingen als onvriendelijk wordt ervaren, maar hier slechts een gewoonte is zonder vervelende bedoelingen.

Het klimaat laat zich nu weer van de goede kant zien en tijdens de rit naar het westen verdwijnt de sneeuw, jawel , als sneeuw voor de zon. De lucht is staalblauw en de dikke kleding maakt plaats voor T-shirts.

De zuidelijke hoofdweg naar het westen wordt op verschillende plaatsen geasfalteerd. Tussendoor wordt men regelmatig het land ingestuurd, vaak langs de nieuw te bouwen weg. Piggy kreunt en zucht. De verwarming in de cabine laat het afweten en ook de ventilatiekleppen zijn niet volledig te sluiten. We hebben ijskoude knieën en onderbenen. Maar bij lagere snelheden heeft de zonnewarmte zijn heilzame werking. Net als in Tibet kan je bij wijze van spreken met je hoofd in de zon en je voeten in de schaduw een zonnesteek en bevroren voeten tegelijk hebben. We vinden prachtige kampeerplekjes, midden op de steppe, verscholen achter een heuvel of uit het zicht van de hoofdweg.  Mongolië is één grote vrije kampeerplaats. Wat een vrijheid. Af en toe kan een herder zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en klimt op het achterplatform, tuurt door het raampje en klopt op de deur om het rollende huis te komen bezichtigen. In Mongolië is het de gewoonte om zonder te kloppen een yurt binnen te lopen, dus dit is al bijzonder. Ik wil de man graag binnenlaten, maar ten eerste stinkt hij een uur in de wind. Een wolk van melk, reuzel, vettigheid, paardestront en andere ondefinieerbare geuren omringt hem. Ook communiceren is een belemmering want geen van beiden spreekt elkaars taal.  Ik nodig hem dus uit tot aan de deur om een kijkje te kunnen nemen in mijn behaaglijk warme woninkje.

Naarmate de tocht naar het westen vordert vertoont Piggy steeds meer symptomen van malaise. De cabine begint weer hevig te schommelen bij het doorkruisen van gaten en hobbels, na een rinkelend geluid blijkt de stabilisatiestang aan de zijkant van de cabine finaal afgebroken. Ik demonteer het onderdeel en leg het onder de stoel. De schaarbeweging tussen cabine en box is desastreus groot. Ik moet zeer voorzichtig rijden. Bij iedere kantelbeweging van de cabine voel ik het rempedaal uit zichzelf bewegen. Uiteindelijk wordt ook het gaspedaal beklemd bij iedere zijwaartse kantelbeweging en als we bij een stapel stenen met gebedsvlaggen aankomen , een zgn. ovoo, is mijn rempedaal volledig geblokkeerd. Verder rijden blijkt onmogelijk. Alle opties worden overdacht. Er is geen telefoon of internetsignaal. De dichtstbij zijnde pleisterplaats is ca 3 km terug naar beneden. De cabine is, zoals een half jaar geleden wederom verzakt en drukt op gas- en rempedaal . Na wat gewurm met het rempedaal lukt het mij Piggy weer te laten rollen en met stapvoets rijden en af en toe de handrem te gebruiken (die overigens ook regelmatig slecht werkt) dalen we af naar de pleisterplaats. Tot slot moet een steil hellinkje genomen worden terwijl er een gigantische oplegger met zware bagage van de andere kant nadert. Ik moet uitwijken en  merk dat de cabine overhelt naar rechts. Het resultaat is dat wederom gas- en rempedaal geblokkeerd raken. Tevens hoor ik een tik van onder de motor kap. Uit eigen kracht de helling op lukt niet meer. Met hulp van de grote oplegger trek ik mezelf naar boven d.m.v. mijn lier aan de voorkant van Piggy. Toch wel handig zo’n ding.

Daar staan we dan. 60 meter van een rijtje gebouwtjes en yurts verwijderd. Geen mobiele telefoonverbinding, maar gelukkig is er een satelliettelefoon  bij één van hen. Ik maak contact met Enkhtur van Yakmobil en vraag advies en hulp. Met moeite en via mensen die passeren richting Altaj (200 km verderop) kan ik foto’s laten opsturen vanuit Altaj om een juiste diagnose te laten maken. Conclusie: gebroken ondersteuningsbouten. Na twee dagen met forse koude wind volgt een reddingsoperatie vanuit het 850 km verderop gelegen Ulaanbaatar. De volgende dag arriveren Zuula, de onvervangbare chef techniek, met twee monteurs en benodigd materiaal en zijn anderhalve dag aan het werk. De eerste dag werken ze tot 11 uur  s ’avonds door.

Sjoukje is intussen verder gereisd per bus naar het westen. Ze is het wachten beu en heeft genoeg van al dat wachten vanaf het begin van de reis. Ik neem het haar niet kwalijk. We zullen elkaar later weer in Ulaanbaatar ontmoeten. Intussen nadert ook het einde van ons één maand visum.

Na ongeveer 5 dagen is Piggy weer reisvaardig om terug te keren naar UB. De tweede dag treedt een elektriciteit storing op waardoor ik de motor niet meer kan starten. Ook hier geen telefoonbereik. In een gierende sneeuwstorm  en gekleed in pure poolkledij laat ik Piggy achter langs de kant van de weg en krijg gelukkig vrij snel een lift naar Arvaiskheer. Waar ik weer gezellig met Enkhtur kan babbelen. Haha. Hij regelt een elektricien voor me en de volgende dag gaan we met zijn auto naar Piggy die we 120 km verderop in de sneeuw zien staan. Wat een prachtige omgeving  met de sneeuw. Het zonnetje schijnt nu weer opperbest. De weg is nog slecht begaanbaar i.v.m. het bevroren wegoppervlak, maar we komen er.

De man schroeft het dashboard los en constateert een kapotte zekering. 5 minuten werk!!!!  Het schaamrood staat me op de kaken.

Nu sta ik weer enkele dagen in de garage van Yakmobil voor resterende reparaties. Intussen hebben Sjoukje en ik net op tijd een visum verlenging van een maand kunnen aanvragen . Sjoukje besluit niet verder met mij mee te reizen. Ze gaat een treinticket kopen van UB naar Moskou en van daar terug vliegen naar Nederland.

Beiden hebben we een probleem met een Russisch visum. Sinds enkele maanden is het niet meer mogelijk een toeristen visum voor 30 dagen aan te vragen. Een transitvisum van max 5 dagen is voor haar het enige. Voor autoreizigers, zoals ik, geeft men maximaal 10 dagen. De 7000 km naar de grens van Europa kan ik onmogelijk in 10 dagen afleggen met Piggy. Ik ben daarom verplicht eerst naar Kazachstan te rijden en daar zo nodig wederom een transit visum aanvragen om het laatste stuk door Rusland af te leggen. Ik moet sowieso naar Kazachstan, want daar ligt een nieuwe veer van de versnellingspook op me te wachten, verstuurd vanuit Oostenrijk.

De plannen voor de komende weken:

Allereerst moet ik naar Öskemen in Kazachstan voor de vervanging van de versnellingspook veer. Afhankelijk van de conditie van Piggy moet ik een besluit nemen of ik terug keer naar Nederland of de reis voortzet naar de andere Stan landen en Iran.

We zullen het zien!!

BEKIJK DE FOTO’S EN VIDEO’S VAN MONGOLIA 2

MIJN REISFOTO’S VANAF 1987 ZIJN HIER TE ZIEN EN/OF TE KOOP OP STOCK PHOTO AGENCY Afbeeldingsresultaat voor alamy