Drie weken verblijf ik in Bishkek. Er is heel wat te regelen. Visa voor Tadjikistan, Iran en Turkmenistan vragen veel tijd. Tadjikistan gaat redelijk vlot. Binnen enkele dagen heb ik mijn e-visum. Iran heeft bijna drie weken nodig om een code te emailen waarmee ik op de ambassade direct een visum kan krijgen. Turkmenistan kost weinig tijd in Bishkek, maar de uitnodiging voor een visum krijg ik na 3 weken per email toegestuurd terwijl ik al onderweg ben op de Pamir Highway in Tadjikistan. Het transitvisum van 5 dagen kan ik in Dushanbe ophalen.

De drie weken in Bishkek zijn absoluut niet vervelend. Na langdurig reizen is het af en toe nuttig, maar ook nodig om eens pas op de plaats te maken. Even kunnen genieten van de voordelen van een stad. Goed Internet, een lekkere douche, goede restaurants en een wasmachine. Zelfs een heerlijk verkoelend zwembadje achter Piggy. Tunduk Hostel (www.tunduk-hostel.kg)  biedt dit alles. Er is aangenaam gezelschap. Samen met mijn buurvrouw Steph (Youtube: GrizzlyNbear Overland)breng ik een bezoekje aan Karin-Marijke en Coen (https://landcruisingadventure.com/ig/) Een nichtje van Karin is op bezoek en heeft mijn Carnet de Passage voor Zuid Azië vanuit Nederland meegebracht. Het aanvragen hiervan bij de DAC (De Duitse ANWB) heeft in totaal zo’n drie weken geduurd. Het opsturen naar Nederland gaat sneller en is minder omslachtig dan met de dure DHL naar Kirgizië.  Als alles geregeld is verlaat ik met pijn in het hart Bishkek op weg naar het volgende avontuur: De Pamir Highway en de Wakhan Valley in Tadzjikistan.( Lees ook Wakhan Corridor)

Kirgizië staat bekend om zijn prachtige landschappen. Het trekt vele toeristen uit binnen- en buitenland. Het toerisme stijgt de laatste jaren naar recordhoogte. Ik kom regelmatig mensen tegen uit vooral Europa die twee of drie weken zelfstandig op reis gaan in dit land. De vluchten zijn goedkoop en met een huurauto doorkruisen ze het land. Zo kan het dus ook.

Via kronkelende wegen, donkere tunnels en een prachtig uitgestrekt stuwmeer arriveer ik in Osh . In deze regio heerste 10 jaar geleden grote bloedige onrust t.g.v. etnisch geweld. Enkele honderden doden waren te betreuren. Nog steeds schijnt er onderlinge spanning te heersen tussen Kirgiezen en Oezbeken (die hier in de meerderheid zijn). Als buitenstaander merk ik hier niets van, maar het is goed om wel alert te blijven. De spanningen zijn vooral terug te voeren naar de grillige grens tussen de twee landen waarbij de vruchtbare Fergana vallei, toebehorend aan Oezbekistan , zich als een goedaardig gezwel in Kirgizië dringt. De vreemde grens is gevormd nadat de Sovjet Unie uiteen was gevallen.

Aangezien mijn visum voor Tadzjikistan pas op 20 augustus ingaat blijf ik nog enkele dagen in Osh, genietend van de eerder genoemde stadse voordelen.

De M41, informeel de Pamir Highway genoemd, begint al in Osh. De weg naar de Tadzjiekse grens is geasfalteerd en in redelijke staat. Ver voor de grens doemen de besneeuwde pieken van de Pamir op. Lenin Peak, Russia Peak, Karl Marx Peak, Engels Peak en meer. Allemaal rond de 7000 m en stuk voor stuk bergen waarvoor menig alpinistenbloed sneller gaat stromen. Langzamerhand worden de communistische namen vervangen door lokale, maar de romantiek van de oude namen is daarmee verdwenen.

Vijfhonderd meter voor de grens parkeer ik Piggy achter een heuvel om te overnachten. Morgen wil ik in alle vroegte de grens oversteken om zodoende de drukte te ontwijken. Intussen bevind ik me op ruim 4000 meter. De nacht is koud en de volgende ochtend wordt ik wakker in een witte wereld. Ook Piggy is door een dun sneeuwlaagje bedekt. Wat een pracht gezicht. Piggy is maar moeilijk aan de praat te krijgen in deze kou op deze hoogte. Uiteindelijk wordt hij boerend wakker en braakt een dikke zwarte roetwolk uit.

Op het stuk no man’s land van 20 km tussen de Kirgizische en Tadzjiekse grenspost pik ik 2 lifters op. Een Italiaanse backpacker die geen verdere lift heeft kunnen krijgen en een Israëliër die de grens naar Kirgizië niet mocht oversteken. Een verhaal apart. Hij is samen met twee vrienden deelnemer van de knotsgekke Mongol Rally. Een tocht vanuit Europa via Mongolië naar het eindpunt Ulan Ude aan het Baikalmeer in Siberië. De voertuigen mogen niet zwaarder zijn dan 1200 cc. Dus kleine autootjes, tweedehands aangeschaft voor weinig geld en bestuurd door jonge enthousiaste twintigers. Ik zal er vele tegen komen op de Pamir Highway. Vorig jaar zag ik zelfs een deelnemer op een oude Vespa scooter bij de Mongools-Russische grens. Deze Israëliër had onherstelbare schade aan zijn Fiat Panda, waarna hij samen met z’n vrienden besloot de auto achter te laten en liftend naar Bishkek te gaan om daar een ander oud barrel te kopen en de rally voort te zetten. De vrienden hadden een dubbel paspoort zodat deze ongehinderd Kirgizië konden binnenkomen. Maar hij moest terug zien te reizen naar Dushanbe om daar het vliegtuig naar Bishkek te nemen, wat dan weer wel mogelijk was.

De Tadzjiekse grensformaliteiten verlopen ook hier probleemloos. Ik wordt zelfs welkom geheten in Tadzjikistan. Mijn visum is 45 dagen geldig. Echter met eigen vervoer wordt je vervoermiddel, auto, truck of motor voor slechts 15 dagen toegelaten. Later zou ik deze periode kunnen verlengen, verzekert de extroverte en Engels sprekende officier. Hij geeft me zelfs zijn telefoonnummer, want als er problemen zijn bij deze verlenging dan “moet je mij maar bellen!”

Mijn eerste stop is aan de rand van het Karakul meer. Ik moet er een flink eind voor door het stof rijden voordat ik bij het water kom. Maar niet te dichtbij want de grond daar is zo zacht dat ik merk dat ik diepe sporen trek door de zachte bodem. Er staat een flinke wind. Ik parkeer Piggy zodanig dat ik in de luwte op mijn “bordes” met een wijntje van de ondergaande zon kan genieten. Het azuurblauwe water en de besneeuwde bergen rondom vormen een prachtig decor voor vele foto’s.

Omdat het snel koud wordt zoek ik al snel het bed op. Om 10 uur wordt er hard op de deur geklopt. Ik waande me alleen op deze plek, maar niets blijkt minder waar. Twee jonge jongens, Britten, te oordelen naar hun accent, vragen me of ik kan helpen hen uit de modder te trekken. Ze zijn met hun Mongol Rally barrel te ver naar de waterkant gereden en zitten hopeloos vast. Wat een geluk voor ze dat ik in de buurt ben. Op dit moment heb ik weinig trek in een reddingsactie midden in een ijskoude storm. Ik beloof ze morgenochtend naar ze toe te komen om te helpen. Deze koude nacht zullen ze met z’n drieën in de kleine Honda Civic moeten overnachten.

De volgende ochtend blijkt mijn lier weer een nuttig accessoire. Om niet zelf weg te zakken kom ik niet te dicht bij het water. De lierkabel van 40 meter blijkt nog te kort. Verlengd met 2 sleepkabels bereik ik net de gestrande auto. Verder is het een fluitje van een cent. Altijd leuk om blije gezichten te zien.

De rit over één van de hoogste wegen ter wereld is een onvergetelijke ervaring. De hoogste pas is hier bijna 4700 m hoog. De route voert langs azuurblauwe meren en ruige bergen. Geen boom of struik te zien, alleen wat verdorde grashalmen. De bergen vertonen vele tinten van het kleurenpalet, rood, geel, groen, wit en alles daar tussenin. Ik passeer het plaatsje Murghab, waar het s ’winters 60 graden kan vriezen. En toch wonen er dan mensen. De conditie van het wegdek is ronduit slecht. Sommige stukken zijn geasfalteerd, maar bij nader inzien zijn de echte offroad routes beter dan de geasfalteerde. In deze periode ben ik zeker niet de enige die gebruik maakt van deze weg. Ook in Tadzjikistan is het toerisme booming. Regelmatig kom ik andere overlanders tegen. De meesten zijn wereldfietsers. Petje af hoor. Daarna volgen de motorrijders, vervolgens de Toyota Landcruisers en dergelijke en slechts 3 campertrucks. Evenals in Mongolië is er geen enkel probleem om een kampeerplek te vinden. Rond 3 uur sla ik ergens een zandpad in dat naar een afgelegen nederzetting leidt en zoek een geschikt plekje tussen de bergen en de bergmarmotten als mijn buren. Soms komt een herder voorbij met zijn kudde schapen. Altijd vriendelijke lui.

Voor de Pamir heb je een permit nodig en dat wordt op enkele plaatsen langs de weg gecontroleerd. Nadat persoons- en autogegevens in een schriftje worden geschreven kan je je weg vervolgen.

Na drie dagen bereik ik de grensrivier tussen Afghanistan en Tadjikistan, de Panj. De weg wordt smaller en loopt soms direct langs de onstuimig stromende rivier. Grote opleggers maken ook gebruik van deze weg . Tegenliggers kan je vaak lang van tevoren zien aankomen zodat je tijdig een breder gedeelte kan uitzoeken om het passeren mogelijk te maken. De grote opleggers blijken geen enkel probleem te hebben met het passeren. Soms enkele centimeters verwijderd van de afgrond. Dit is dagelijks werk voor ze.

Overnachten doe ik meestal aan de rand van de rivier waar het dal weer wat breder is. Soms komen er wat militairen langs om te zeggen dat ik niet te dicht bij de rivier, c.q. Afghanistan moet staan. Maar nooit zijn ze onvriendelijk. Regelmatig kom je kleine patrouilles tegen van 4 tot 5 man die met een afstand van 20 meter achter elkaar langs de weg lopen. Van de enkele oude forten langs de grens is niet veel meer over. Ze hebben wel vaak een mooi uitzicht over het dal, dus een bezoekje zijn ze meestal wel waard.

Lange tijd blijf ik de route langs de Afghaanse grens volgen. Uiteindelijk buigt de weg af naar het noorden. Nog 2 dagen en dan zal ik in de hoofdstad Dushanbe arriveren. Alweer een grote stad met westerse gemakken. Ik ontmoet er Andy en Bianca (www.womoeglich.at) die ik enkele maanden geleden in Krasnoyarsk (Rusland) ontmoette. Zij rijden ook een Steyr. Binnen korte tijd arriveert er een derde Steyr van een Duits stel. Drie Steyrs op één plek heb ik nog niet eerder meegemaakt. De groep wordt compleet als ook Klaas en Anneke ( www.klaas2sa.waarbenjijnu)komen aanrijden met hun Toyota Landcruiser

Bij de Turkmeense ambassade haal ik mijn vijfdaagse transitvisum op. Inreis- en uitreisdatum is vastgesteld op 5 oktober en 9 oktober.

Voldoende tijd om eerst Oezbekistan te bezoeken.

Het plan om Iran te bezoeken ligt binnen handbereik. Als de politieke ontwikkelingen het toelaten zal ik daarna de Straat van Hormuz oversteken om een tijdje tijdens de winter in Oman te verblijven. Daarna zien we wel weer verder.

 

LISTEN TO THE INTERVIEW OF GHT OVERLAND PODCAST:

PART 1

PART 2

 

TAKE A LOOK AT PHOTO’S AND VIDEO’S OF RUSSIA, KAZACHSTAN, KYRGYSTAN, TADZJIKISTAN

MY PORTFOLIO OF MY TRAVELS FROM 1987  CAN BE SEEN AND/OR BOUGHT HERE AT STOCK PHOTO AGENCY Afbeeldingsresultaat voor alamy