Na de dood van dictator president Karimov van Oezbekistan was de wereld bang dat het land zich in een wanorde zou storten door het ontstane machtsvacuum. Voorlopig blijkt het tegendeel waar. Toeristen hoeven niet meer een tijdverslindende visumprocedure te volgen. Sinds enkele maanden heb je als toerist geen visum meer nodig. De stempel die je bij de grens in je paspoort krijgt is 30 dagen geldig. Ruim voldoende om het grote land te bezoeken. Het is echter wel noodzakelijk je iedere drie dagen te registreren bij een politiebureau of hotel, want helemaal vrij ben je toch ook weer niet. Later, bij het verlaten van het land vroeg men niet naar mijn registratiepapieren, , maar ik denk dat ze dit steekproefsgewijs wel doen, met mogelijk een leuke boete bij het ontbreken hiervan.

De president heeft de instanties bevolen toeristen vriendelijk te bejegenen. Hij heeft ontdekt dat toeristen de economie flink kunnen aanjagen. Evenals in Tadjikistan is het toerisme hier booming. Ieder jaar stijgt het aantal bezoekers naar recordhoogte. De historische Zijderoutesteden Samarkand, Buchara en Khiva zijn grote trekpleisters voor buitenlanders uit de gehele wereld, maar vooral uit Europa. Helaas is er (nog) geen beleid om het aantal souvenirstalletjes die zich in de oude moskeeën en madrassa’s hebben genesteld te regelen. Naar mijn mening is er een totale wildgroei in deze branche. Je vindt ze in alle hoeken en gaten van de historische bouwwerken.

Samarkand is tegenwoordig een grote moderne stad met enkele oude bouwwerken uit de 14e en 15e eeuw zoals het imposante Registan plein met z’n drie omringende madrassa’s (Koranscholen) dat s’avonds mooi verlicht is. Het was het hart van de oude stad tijdens de Timoeridische dynastie. De Perzische invloed is duidelijk zichtbaar in het prachtige mozaïekwerk.

Bij het aanvragen van een Turkmeens visum heb ik me een beetje vergist in de inreisdatum. Ik heb namelijk ingeschat dat ik een maand in Oezbekistan zal rondreizen, maar dit blijkt wat te veel van het goede. Het westelijk deel van het land bestaat voor het grootste deel uit woestijn. Bij afwezigheid van bergen is het landschap daar redelijk saai. Het kan er overigens ook extreem heet worden, maar nu ik hier ben zal de temperatuur niet ver boven de 35 graden uitkomen. Ver naar het westen is het verdwenen Aralmeer waar nog een aantal gestrande scheepswrakken liggen nog interessant, maar vorig jaar was ik al op zoek gegaan naar wat scheepswrakken aan de noordzijde van het meer in Kazachstan ( Zie blog “Via Rusland naar Kazachstan “) De grote afstand er naartoe weerhoudt mij er van er naar toe te gaan.

Ik blijf een week in Samarkand en wissel vier maal van locatie. Eerst een dagje bij een MAN garage voor een mankementje aan Piggy en daarna in verschillende hostels. Twee nachten ergens verblijven is het maximum. De kamers zijn in deze periode volgeboekt. Een teken van het aangroeiende toerisme. Gelukkig zijn de gevonden hostels niet ver van elkaar verwijderd, zodat ik Piggy op dezelfde plaats geparkeerd kan laten staan. Ik neem alle tijd om te relaxen en alle bezienswaardigheden te bekijken, maar na deze week voel ik toch de noodzaak om verder te trekken. Met een omweg, om de overblijfselen van Shahrisabz, de oude hoofdstad van Timur Lenk te bezoeken trek ik naar de eveneens legendarische stad Bukhara.

Het oude centrum is meer authentiek dan dat van Samarkand. Om leuke plaatjes te schieten moet je wel vroeg op pad om de toeristenstroom die met busladingen  vanaf 10 uur de binnenstad bevolken voor te zijn. Veel oude madrassa’s en moskeeën zijn gerestaureerd en gelukkig is het oude centrum afgesloten voor het reguliere verkeer. Ik probeer me een voorstelling te maken van de glorieuze tijd van de Zijderoute en slaag daar gedeeltelijk in door de talrijke souvenirstalletjes weg te denken. Ook hier blijf ik ruim een week hangen en laat me het eten, het bier en de wijn goed smaken. Jawel, de wijn uit de omgeving van Bukhara en Tasjkent is goed te drinken.

Mijn favoriete plek in Oezbekistan is wel Khiva, een oude ommuurde stad met prachtige, vaak gerestaureerde monumentale bouwwerken. Ook hier blijf ik ruim een week, maar dan wordt het eindelijk tijd om naar Iran te gaan.

Om daar te komen heb ik een transitvisum voor Turkmenistan in mijn bezit. Het is , na Noord-Korea, het meest afgesloten land ter wereld. Niet makkelijk om er rustig rond te kijken. Een toeristenvisum is alleen verkrijgbaar als je een gids voor 100 Dollar per dag inhuurt (exclusief onderdak en eten). Natuurlijk is een zelf gekozen route ondenkbaar.

De grensformaliteiten zijn uitgebreid. Met mijn transitvisum heb ik maximaal 5 dagen de tijd om het land te doorkruisen van noord naar zuid en moet dan ook opgeven welke route ik neem en welke plaatsen ik zal aandoen. Er moet voor veel dingen in contante Dollars betaald worden : Auto desinfectie 5 Dollar, Binnenkomst en transit met eigen vervoer 100 Dollar, Compensatie brandstofkosten (verschil prijs in eigen land en Turkmenistan 91 Dollar, verzekering 50Dollar, verplichte installatie GPS tracker, zodat men ziet waar je je bevindt 10 Dollar, documentbehandeling 5 Dollar. Totaal 261 US Dollars contant te betalen!. Bij het verlaten van het land durfde de beambte me nog 10 Dollar te vragen voor het geven van een uitreisstempel. Maar hier trapte ik niet in. Dit was echter niet eenvoudig om dit aan hem duidelijk te maken.

De eerste helft van de 850 km lange tocht door de Karakum woestijn bestaat uit een asfaltweg te vergelijken met gatenkaas, dus lekker opschieten is er dan niet bij. En nu maar hopen dat Piggy zich goed houdt.

Na twee dagen bereik ik de bizarre plek die de “Door to Hell” wordt genoemd. Het gebied is rijk aan gas. Tijdens het boren in 1971 bereikten Sovjet geologen een grote holte met natuurlijk gas. De grond onder de boorinstallatie stortte in en liet een groot gat achter met een diameter van 70 meter. Om te voorkomen dat giftig gas zou ontsnappen, werd besloten het gas af te fakkelen. hopend dat het vuur na enkele dagen zou stoppen. Maar nu, na bijna 50 jaar is dat nog niet gebeurd. Intussen is het een toeristische attractie geworden.

Na een nachtje naast deze vuurpot is het bijna een feest om de laatste 230 km naar de hoofdstad Ashgabat af te leggen. De wegkwaliteit is plotseling verbeterd en af en toe durf ik snelheden van 70 km/uur te halen. Vooral de laatste kilometers voor de stad wordt ik verrast met spiegelglad zwart asfalt.

Asjgabat is de meest bizarre stad die ik ooit bezocht heb. De vorige megalomane president heeft het grootste deel van het BNP gebruikt om zijn hoofdstad te bouwen. Om te beginnen zijn de straten geplaveid met spiegelglad zwart asfalt. De gebouwen zijn van wit marmer, overal zijn straatverlichtingen, hekwerken en stoplichten wit geschilderd met goudkleurige ornamenten, auto’s en stadsbussen zijn wit. Met de nieuwe president zijn nu ook zilverkleurige en goud/brons kleurige auto’s toegestaan.

Opvallend is dat dit wit na vele jaren ook nog steeds oogverblindend wit is. Glazenwassers, schilders en stratenveegsters zijn dagelijks in de weer om de stad zo steriel mogelijk te houden. Geen papiertje op de grond. De uitgebreide parken met geschoren heesters en bomen en gemaaide grasperken zien er voortreffelijk uit. Wat een verschil met al die andere Stanlanden.

Ik heb nog nooit een stad gezien met zoveel uit de kluiten gewassen fonteinen en grote monumentale standbeelden en sculpturen. Goud was een andere obsessie van de president. De regeringsgebouwen hebben gouden koepels en standbeelden van de president zelf zijn ook van goud. Maar het vreemdste van alles is dat deze straten, met name enkele kilometers rondom de regeringsgebouwen nagenoeg leeg zijn. Niemand te zien. Als toerist wil ik foto’s maken van de stratenveegsters en de gebouwen, maar al snel komt een meneer naar me toe die (wel vriendelijk) eist dat ik mijn foto moet wissen. Op iedere hoek van een straat of park staat een geüniformeerde agent of militair die me resoluut terug stuurt. Je mag hier kennelijk niet genieten van de gebouwen, de parken en de fonteinen. Jammer, Ik had zoveel foto’s willen schieten van dit alles maar het is me niet gelukt, op een enkel plaatje met mijn telefoon na.

 

Momenteel verblijf ik al enkele dagen in Iran, maar aangezien hier op internet veel sites geblokkeerd worden is het niet mogelijk om de laatste foto’s te downloaden. Dus de foto’s bij deze blog zijn slechts beperkt tot Bukhara, Oezbekistan.

 

Het plan is om over enkele weken de Straat van Hormuz over te steken om verder te gaan in de VAE en Oman.

TAKE A LOOK AT PHOTO’S AND VIDEO’S OF UZBEKISTAN AND TURKMENISTAN

MY PORTFOLIO OF MY TRAVELS FROM 1987  CAN BE SEEN AND/OR BOUGHT HERE AT STOCK PHOTO AGENCY Afbeeldingsresultaat voor alamy