Het blijkt niet mogelijk een langduriger visum voor Rusland te krijgen. Een transitvisum van 10 dagen is de enige optie. Ik ben verplicht de 3000 km naar Kazachstan te reizen en daar zo nodig wederom een visum aan te vragen. Mogelijk keer ik terug naar Nederland via Kazachstan en Rusland. Alles afhankelijk van de status van Piggy.  Het Russische visum is datum specifiek. Dus inreis- en uitreisdatum zijn vastgelegd . Later inreizen kan wel maar later uitreizen kan niet. Dus nu moet niets meer misgaan in deze periode. Vooraf bezoek ik met Sjoukje nog een voorstelling van Mongoolse folkloristische dansen en de Opera Aida van Verdi . Jawel, en dat in Mongolië, in het rode versleten pluche. Sjoukje heeft een trip geboekt naar Tsetserleg en de ruïnes van de oude hoofdstad van Djengis Khan, Karakhorum. Aansluitend zal zij met de Trans-Mongolië Express naar Moskou reizen en vervolgens het vliegtuig nemen naar Amsterdam.  Ikzelf heb de moed niet meer om deze plekken na wel vier of vijf vruchteloze pogingen in het afgelopen jaar door Piggy’s mankementen er heen te gaan. Ik wil nu eindelijk eens vertrekken uit Mongolië en andere streken bezoeken. Bovendien hoop ik nog steeds op een ontmoeting met vriend Jan die ik in Bishkek begin juli zou kunnen ophalen voor een drieweekse gezamenlijke tocht door Kirgizië. (Mocht Piggy daartoe in staat zijn)

Gedurende deze reis naar Kazachstan moet ik gaan bepalen wat verder te doen. Als Piggy problemen blijft geven dan moet ik besluiten mijn tocht af te breken en naar Nederland terug te keren. Het zal daarom een extra spannende race met de klok worden.

Ik neem ruim de tijd om naar de noordelijke grens (Altanbulag) met Rusland te rijden. In de vroege ochtend van 2 juni sta ik voor de slagbomen van de grens. Het is opmerkelijk rustig. Ik ben de enige en kan meteen doorrijden. De eerste klus is de verschillende douane formulieren van Piggy bij de juiste personen zien af te leveren en te laten afstempelen. Enkhtur heeft zich door de Mongoolse bureaucratie geworsteld en alles voor mij voorbereid en de formulieren aan mij meegegeven . Tijdens het bezoek aan de douaneafdeling werd ik telefonisch door hem bijgestaan want Engels of Duits wordt er niet gesproken. Na veel stempelwerk zullen de formulieren door een beambte naar Ulaanbaatar gebracht worden zodat Enkhtur wederom weer veel werk moet verrichten om de ruim 2000 Euro voor mij terug te krijgen, die ik vorig jaar als borg moest betalen omdat Piggy langer dan de toegestane 6 maanden in het land is gebleven. (ps. Enkhtur heeft intussen de formulieren ontvangen en naar de juiste instanties gebracht. Hij vertelde me dat het geld wel betaald zal worden maar dat de overheid hier niet bepaald snel in is. Dus enkele weken wachten!)

De rest van de grensformaliteiten ging redelijk soepel. Zelfs aan de grens van Rusland, hoewel ik op het moment van Rusland binnen rijden nog een keer terug geroepen werd, want ze wilden toch ook nog wel graag zien wat er in de bagagekisten op het dak zat. Ze hadden dit na de uitgebreide visitatie van de truck nog over het hoofd gezien. Ditmaal tik ik een recordtijd van ca 4 uur aan.

De wegen zijn in het laatste jaar flink verslechterd. Het traject tussen Ulan Ude, het Baikalmeer en Irkutsk heb ik vorig jaar gereden en toen was ik blij verrast over de conditie van het wegdek. Het blijkt dat de extreme temperatuurverschillen in zomer en winter het asfalt snel kapot maken. Dit resulteert natuurlijk in een lagere koerssnelheid en extra spanning of er nieuwe schade gaat ontstaan. Rijden met een gelaste versnellingspookveer op slechte wegen geeft je best een onzeker gevoel.

Ik maak lange dagen. Soms meer dan 10 uur achtereen achter het stuur en soms 500 km per dag. Niet echt leuk, maar het moest. Opvallend is dat binnen de bebouwde kom de bestrating erbarmelijk is. Piggy zwiept heen en weer. Vooral de spoorwegovergangen moet ik kruipend oversteken. Eén keer merk ik dat er weer een bout is gebroken. Tijdens het oversteken van een spoorwegovergang. Ik heb het gelukkig snel in de gaten en stop pal voor een magazijn met alle maten bouten en moeren. Binnen een half uur heb ik het probleem weer opgelost en kan ik verder rijden. Mijn technische vaardigheden worden gelukkig steeds beter.

De route bestaat merendeels uit kaarsrechte wegen over de Taiga, langs uitgestrekte berken- en dennenbossen. Wel leuk voor even, maar dag in dag uit nogal saai. Ik lig voor op schema en besluit in Krasnoyarsk een korte pauze in te lassen. Ik parkeer Piggy min of meer onder de skiliften van de stad en ontmoet daar zowaar medetravellers. Andreas en Bianca met hun mooi omgebouwde Steyr uit Oostenrijk. Gezellig om even bij te praten.( www.womoeglich.at), maar ik geef toe aan de drang om verder te reizen naar de Kazachse grens.

Op 9 juni passeer ik de grens met Kazachstan en ga in Semey op zoek naar een kampeerplek. Maar eerst een bank opzoeken in de stad, want lokale valuta heb ik nog niet. In de stad op zoek naar een bank met Piggy is een hele opgave. Altijd alert op politie die iedere misstap van je ziet en daarvoor een leuke bekeuring geven en deze vervolgens in eigen zak stoppen, zie ik aan de overkant een mooie lege parkeerplaats waar ik in alle rust op de kaart op zoek kan gaan naar een bank. Bij het oversteken zie ik te laat dat ik daarvoor een ononderbroken streep oversteek. Te laat… Binnen een minuut stopt een politie auto naast mij. Paspoort, zegt de man. Ik doe net of ik hem niet begrijp en vraag of hij misschien een bank weet waar ik geld kan wisselen. Hij spreekt geen Engels en ik zijn taal niet. Ik word gemaand uit de auto te stappen en naast hem op de stoel van de politieauto te gaan zitten, wat ik overigens weiger. Via Google translate communiceren we verder met elkaar. Ik heb een ernstige overtreding begaan door over de streep te rijden. Dat gaat mij 150 Euro kosten. Ik blijf hameren op mijn verzoek een bank voor mij aan te wijzen. Ik ben tenslotte onbekend hier. En trouwens… Een politieagent wordt niet alleen geacht geld te incasseren voor overtredingen maar ook hulp te bieden aan buitenlanders die de stad niet kennen en in geldnood zijn.  Tijdens de langdurige digitale communicatie (ik heb alle tijd) en mijn steevaste weigering de boete te betalen nam de spanning wat af, want hij was ook benieuwd naar truck, mijn nationaliteit en mijn reisplannen. Ik denk dat hij aardig onder de indruk was en stelde voor om naast mij plaats te nemen in de truck zodat hij mij de weg naar de bank kon wijzen en ondertussen de ervaring kon krijgen om in zo’n grote camper mee te kunnen rijden. Het was echter zondag zodat de banken gesloten waren, maar gelukkig vonden we een money changer. Bij mijn volgende vraag waar ik een nieuwe SIM kaart voor m’n telefoon kon kopen bracht hij me naar een straatstalletje waar hij zowaar een SIM kaart aan mij cadeau gaf. Wat een onverwachte wending toch weer. Hoezo corrupte politie in Kazachstan. Er zitten dus ook wel goede lui tussen!!

In Öskemen bezoek ik Elite Motors and ARB Resellers van Kirill, met wie ik in Mongolië al contact had. Ik heb de veer voor de versnellingspook vanuit Oostenrijk hier naartoe laten verzenden en zal hier verdere reparaties aan Piggy laten verrichten. Ook hier weer volop hulpvaardigheid. Zijn garage was niet voldoende geoutilleerd om grote trucks te repareren, want op mijn lijstje stonden nog vijf andere mankementen vermeld. Hij bracht me naar een vriend met een grote truckgarage. Vijf dagen heb ik in de garage overnacht. Dagelijks kwam Kirill me opzoeken om te kijken hoever de zaken stonden en om vertalingen te verrichten tussen mij en het personeel. Wat een gastvrijheid. Komen we dit nog tegen in Europa?

De directe weg naar Almaty is de slechtst denkbare weg in Kazachstan, zodat ik het wijze advies opvolg om met een flinke omweg de dubbele afstand te rijden (2500 km) via Pavlodar, Karaganda en langs het grote Balkashmeer (ook al een bekende route die ik vorig jaar gereden heb).

Intussen verblijf ik al enkele dagen in een hostel in de binnenstad van Almaty, met uitzicht op de besneeuwde toppen van het Tien Shan gebergte. Morgen zal ik naar Bishkek in Kirgizië vertrekken en neem Els en Merijn ( www.2fortheroad.nl ), 2 Nederlanders die grote pech (o.a. krukas) met hun motoren hebben en wachten op onderdelen vanuit Nederland. Hun visum voor Kazachstan verloopt binnenkort zodat een uitstapje naar Kirgizië ook een aangename afwisseling van het wachten geeft.

De plannen voor komende weken;

  1. Met Jan drie weken rondtrekken door Kirgizië
  2. Ondertussen voorbereidingen gaan treffen voor aanvraag carnet de passage voor Iran en andere zuid Aziatische landen
  3. Doorreizen naar Tadzjikistan, Oezbekistan
  4. Terug keren naar Bishkek om Carnet de Passage op te halen.
  5. Vervolgens via Turkmenistan naar Iran, (als Mr Trump zich koest zal weten te houden)

BEKIJK DE FOTO’S EN VIDEO’S VAN RUSSIA, KAZACHSTAN, KYRGYSTAN

MIJN REISFOTO’S VANAF 1987 ZIJN HIER TE ZIEN EN/OF TE KOOP OP STOCK PHOTO AGENCY Afbeeldingsresultaat voor alamy