De reis begint met een bezoek aan een Limburgse bandenspecialist, waar Piggy nieuwe schoentjes krijgt. Om precies te zijn Pirelli PS 22 Pista 14×20. Regroovables ! Piggy heeft een dure smaak. Deze banden moeten ons in ieder geval naar het Verre Oosten kunnen brengen. Op advies van de garage in Goes worden tevens de wielen uitgelijnd.

Na een overnachting in de Eifel zoeven we over de Duitse Autobahn naar Weimar. De stad waar Goethe, Schiller, Nietzsche, Bach, Liszt, Kandinsky, Paul Klee, maar ook nog wel andere mensen woonden en werkten. Tevens staat er de wieg van de Bauhaus architectuur. Interessant en zeer bezienswaardig allemaal, ware het niet dat aan het eind van de Weimarrepubliek deze hoogstaande cultuur destijds misbruikt werd ter zelfverheerlijking. Weimar werd het vroege centrum van het Nazisme. Concentratiekamp Buchenwald ligt slechts 9 km verwijderd van Weimar. Ik verplicht me om deze plaats te bezoeken, net zoals ik dat gedaan heb in andere genocide landen, zoals Cambodja, Uganda, Rwanda, China (Mantsjoerije) Ik zal er komende tijd nog meer tegenkomen op mijn reis. Het is treurig om te concluderen dat deze “Nooit Meer” locaties geen enkele uitwerking hebben op het gedachtegoed van “mensen” die zich laten leiden door hun “charismatische leiders” met hun foute ideeën.

Helaas zijn de weersomstandigheden nog niet optimaal, zodat ik slechts een korte tussenstop maak bij de Dornburger Schlösser. Drie mooi gerestaureerde kastelen uit de 15e tot 18e eeuw.

Dresden is mijn eerst volgende hoofddoel. Aan het eind van de 2e wereldoorlog werd het oude centrum door een zwaar bombardement van de Britten en Amerikanen met de grond gelijk gemaakt waarbij ruim 25.000 mensen het leven lieten waarvan velen door de ontstane vuurstorm het vuur in werden gezogen. In de periode van de DDR bleven de ruïnes van de Frauenkirche als monument staan, maar na de val van De Muur koos men voor een andere stedelijke planning. Om de stad haar vooroorlogse uiterlijk terug te geven werd de Frauenkirche volledig herbouwd en andere delen van de stad werden en worden in een historische trant herbouwd. Momenteel zie je nog overal hijskranen hun werk doen als bewijs dat er tot op de dag van vandaag nog steeds gewerkt wordt aan het herstel van Dresden. Het is een mooie en gezellige stad geworden en het kan alleen maar nog mooier worden.

In Tsjechië kom ik in aanraking met de EU landen die nog hun eigen valutasysteem hanteren. Even wennen, want dat betekent regelmatig een ATM bezoeken, maar gelukkig kan ik voorlopig vaak met de betaalpas betalen. Ook heeft ieder land zijn eigen tolsysteem. Voor zware campers boven de 3500 kg geldt een apart systeem. In Tsjechië moet je een kastje huren, zodat je elektronisch per kilometer wordt afgerekend. Natuurlijk kan je ook géén gebruik maken van de snelwegen maar dat loopt nogal eens uit op lange omwegen en zelfs een traject dat je via een omweg voor de 2e maal tegen komt. Mooie omgeving, dat wel, maar één keer is genoeg. Mijn zuinigheid resulteert uiteindelijk in een duurder weggebruik als ik naar de brandstofkosten kijk.

Ook Praag heeft na het vallen van De Muur toeristische ontwikkelingen ondergaan. Gelukkig zijn de eerste dagen wat druilerig, maar bij de eerste zonnestralen wordt de stad belegerd door een massa toeristen die met honderden staan te wachten voor het astronomisch uurwerk in het oude centrum om de parade van de apostelen te aanschouwen. Het duurt slechts een halve minuut. Daarna moet je weer een uur wachten tot de volgende parade. Opmerkelijk hoeveel Chinezen en Japanners de stad komen bezoeken.

Ik blijf er 5 dagen. Fietsen in de binnenstad met een vouwfiets met kleine wieltjes is niet altijd een pleziertje. Evenals in Dresden bestaat een groot deel nog uit kinderhoofdjes met kuilen. Hier moet dus nog aan gewerkt worden.

Via bochtige wegen (want ik wil zo weinig mogelijk tol betalen) bezoek ik eerst het stadje Kutná Hora, bekend om zijn kleine rooms-katholieke kapel waarin 40.000 tot 70.000 skeletten zijn gebruikt om het van creatieve versierselen te voorzien. In Spanje en Portugal bestaan dit soort kapellen ook (Zie vorige blogs), maar deze kapel wint, wat mij betreft, de hoofdprijs.(zie foto’s)

Het stadje Cesky Krumlov is van een geheel andere orde. Een pareltje in een lus van de ,daar nog, kleine Moldau. Het stadje is op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO geplaatst, en dat belooft veel moois: een gigantisch klooster en kasteel dat boven het stadje uit torent. Er naast een uitgestrekte slottuin met een indrukwekkende fontein. Een cadeautje voor de fotografen. Er lopen er honderden van rond. Veelal selfies-klikkende chinezen en Japanners. Kunstliefhebbers kennen natuurlijk wel Egon Schiele, de Oostenrijkse schilder en tijdgenoot van Gustav Klimt. Een controversieel figuur die hier een aantal jaren heeft gewoond en gewerkt. Uiteindelijk moest hij de stad verlaten omdat hij minderjarigen naakt liet poseren voor zijn schilderijen. Wel is er een Egon Schiele museum opgericht waarin onder andere veel werk van hemzelf is tentoongesteld.

Vlakbij Linz liggen de concentratiekampen Mauthausen en Gusen. Juist op deze dag (4 mei) als we in Nederland de doden van de 2e Wereldoorlog herdenken doe ik het op mijn manier hier in deze kampen.In Mauthausen staan nog een aantal barakken overeind, terwijl in Gusen alleen de 2 verbrandingsovens zijn bewaard. In beide oorden is er een uitgebreid museum ingericht over de verschrikkingen van destijds.

Op weg naar Wenen slaat het noodlot weer eens toe. Aan het begin van een dorpje, precies in een bocht op een helling, reageert mijn gaspedaal niet meer. Mijn vaart neemt op de helling snel af zodat ik binnen luttele seconden een plekje aan de kant van de weg moet zoeken. Het lukt me gelukkig. Een veilig plekje voor het huis van een oude dame. Dit verneem ik later pas, wanneer mevrouw nieuwsgierig komt kijken wat voor een, voor haar ondefinieerbaar, voertuig haar uitzicht belemmert. Ik kom zelf al tot de conclusie dat het een kabelbreuk betreft. Maar repareren is mijn sterkste kant niet, dus besluit ik alweer de ANWB te bellen. Deze maken contact met de Oostenrijkse ANWB en binnen een uur wordt er met veel vernuft aan het probleem gewerkt. Kapot kabeldeel verwijderen,mantel inknippen, stukje noodkabel met verschillende klemmetjes (gekocht bij een tuincentrum met motormaaiers !!) bevestigd en nog veel meer vernuft. Der Ulrich is er zelf trots op. Hij maakt er een foto van want dit maakt ie ook niet vaak mee en deze is ook te zien op mijn fotoverzameling. Na 2 uur kan ik mijn reis naar Wenen verder voortzetten. Petje af voor de Nederlandse en Oostenrijkse ANWB. Tussentijds is er zelfs regelmatig telefonisch contact om te informeren of alles naar wens is. Geweldige service.

In Wenen maak ik een afspraak bij de MAN garage om een nieuwe kabel te monteren. Wat een gigantische garage. Het blijkt de grootste van geheel Europa. Die zullen zeker wel een kabeltje hebben, denk ik. Maar Piggy is al op leeftijd, en dat betekent dat onderdelen niet altijd te verkrijgen zijn. Maar de bestelling is na 1 dag al binnen en dan is het maar hopen dat het allemaal past. Ook hier moet er één en ander aangepast en vernuftigd worden en na enkele uren mag ik Piggy weer met zijn fonkelnieuwe kabeltje op zijn staart trappen. Probleem weer opgelost.

En dan is Wenen aan de beurt. Tja, wat zal ik vertellen. Eigenlijk te veel om op te noemen. Ik zou zeggen, lees het allemaal eens rustig door op Wikipedia. Wat hebben die Habsburgers macht en weelde gehad. Onvoorstelbaar. Prachtige paleizen, indrukwekkende pleinen, fonteinen, standbeelden. Ik ga bewust niet alle musea en paleizen bezoeken. De buitenkant is al mooi genoeg. Trouwens, ik moet ook nog terug naar mijn „woninkje“ van 10 vierkante meter. Een grotere anticlimax bestaat niet.

Bij de Hongaarse grens besluit ik een tolvignet aan te schaffen. Ik heb geleerd van de dolle omzwervingen in Tsjechië om de tolwegen te omzeilen. Ditmaal kost het slechts 25 Euro voor een maand. In de kwaliteit van de wegen zie je dat niet terug. De gravelwegen in Marokko vind ik soms comfortabeler dan hier. Snel rijden is er dan ook niet bij. Ik doe het rustig aan en volg de Donau richting Boedapest. Ondertussen bezoek ik plaatsjes zoals Esztergom, Visegrád en Szentendre. Ook hier is er door de eeuwen heen duchtig op los gevochten. De Mongolen en Turken zijn in het verleden tot hier gekomen.

Boedapest is een stad om niet te vergeten. Misschien omdat het weer momenteel prachtig is. Zon en warmte tot 25 graden. Ik slaap weer in mijn daktent, wordt s’ochtends om 6 uur gewekt door vogelgefluit en zit in de middag onder de luifel deze blog te schrijven. De huid heeft weer factor 30 nodig. Vandaag genoten van het Parlementsgebouw en de Matthiaskerk.

Morgen misschien een thermaal badje.

Het plan voor de komende weken is om na Hongarije naar het westelijk deel van Oekraïne te trekken (vooral de stad Lviv). Vervolgens Moldavië, misschien Trans-Nistrië en daarna Roemenië. Daarna ga ik me bezig houden met de volgende plannen.

BEKIJK DE FOTO’S VAN DUITSLAND, TSJECHIË, OOSTENRIJK, HONGARIJE