Er zit niets anders op dan de zelfde weg terug te nemen naar Zugdidi. De directere bergroute naar het zuiden, naar de stad Kutaisi, is door te veel sneeuwval het grootste deel van het jaar gesloten. Slechts in 3 zomermaanden is de hoge pas sneeuwvrij.

De laatste dagen heeft het niet geregend zodat de weg grotendeels droog is en de blubberpassages voor minder oponthoud zorgen.

Na lang zoeken naar een geschikte kampeerplek vind ik naast en begraafplaats in een dorpje een open plek waar ik de nacht ga doorbrengen. Het duurt niet lang of ik krijg bezoek van de veiligheidspolitie. De man rijdt in een particuliere auto, roept iets onverstaanbaars uit het raam en stapt uit omdat ik hem niet begrijp. Hij draagt een automatisch wapen over de schouder en toont mij zijn politie kaart. Ik begrijp uit zijn verhaal dat ik hier niet mag vertoeven. Heel vervelend, vind ik, omdat ik mij inmiddels volledig geïnstalleerd heb en intussen hard bezig ben met het bereiden van mijn avondeten. Met handgebaren maak ik duidelijk dat ik geen kwaad in de zin heb en slechts 1 nacht hier zal blijven om de volgende dag door te reizen naar Kutaisi. Mijn Georgisch en zijn Engels hebben een communicatiewaarde 0. “Ikke nie begrijpe” blijkt effectief. Na een kwartier vertrekt de man uiteindelijk.

Als ik om 11 uur in bed lig hoor ik mensen buiten praten. Er wordt geklopt. Ik zie in het donker de omgeving verlichten met rood en blauw knipperende lichten. Politie. (De politie rijdt hier dag en nacht met knipperlichten aan) Als ik in mijn onderbroek de deur open doe schijn ik uit voorzorg met mijn zaklamp recht in de ogen van 3 mannen om ze te verblinden. Je weet maar  nooit. Een politieman in uniform en 2 anderen maken me duidelijk dat ik moet vertrekken. Maar weer bestaat er een grote taalbarriere. Één van de mannen belt iemand op en overhandigt mij zijn telefoon. Een Engels sprekende man vertelt mij dat ik hier niet mag vertoeven en geeft als uitleg dat het hier gevaarlijk is omdat er wolven rondlopen. Niet zo’n beste smoes omdat mijn huisje op wielen er uitziet als een atoombunker. Een andere reden kan hij me niet geven, waarna ik de telefoon weer terug geef aan de eigenaar en duidelijk maak dat ik nu verder ga slapen en morgen vroeg zal vertrekken richting Kutaisi. De deur gaat weer op slot en ik ga verder slapen . Althans, dat probeer ik. Buiten blijven de mannen nog flink praten en telefoneren. De rood, blauwe knipperlichten zijn nog een uur naast Piggy zichtbaar, waarna de politie auto uiteindelijk vertrekt.

Ik bemerk wel dat de gehele nacht de Mercedes van de man van vanmiddag vlak naast Piggy staat. Ik heb dus een privé beveiliger.

De gehele gebeurtenis komt mij natuurlijk bizar over, temeer dat een week geleden toen ik dicht bij de grens van de omstreden Republiek Abchazie overnachtte iets dergelijks gebeurde. Om 2 uur in de nacht werd er hard op de deur geklopt. Een keurig geklede man van rond de dertig vroeg in het Georgisch of alles OK was en of er “problems” waren. Na mijn ontkenning volgde een stortvloed van Georgische woorden waar ik niets van begreep. Ook hier kreeg ik een telefoon in mijn handen gedrukt met een vrouw aan de lijn die in voortreffelijk Engels vroeg of alles OK met mij was en of ik ergens problemen ondervond. Na mijn ontkenning verontschuldigde ze zich dat ik gestoord werd op dit tijdstip, zodat ik de telefoon aan de bezitter kon terug geven. De man nodigde me nog uit om een fles wodka soldaat te maken, maar, ook al zou ik daar zin in gehad hebben, het tijdstip vond ik niet echt aantrekkelijk.

Naderhand, als ik een rondleiding krijg in het parlement van Georgië in Kutaisi wordt mij verteld dat de grensgeschillen tussen Abchazië, Zuid-Ossetie en Georgië nog steeds aanwezig zijn. Ik besef me nu dat Georgië zijn buitenlandse gasten wil beschermen die zich in de buurt van deze afgescheiden republieken bevinden.

Overigens, Saakasjvili heeft geprobeerd de hoofdstad van Tblisi naar Kutaisi te verplaatsen. Het super moderne en dure parlementsgebouw staat hier op een groot open terrein, gecreëerd om ook andere regeringsgebouwen hier te bouwen, maar nu, met een andere regering, gaan er stemmen op om het parlement weer terug te brengen naar Tbilisi. Ik vraag me af wat er dan met dit prachtige gebouw gaat gebeuren.

Ik wil graag dit bijzondere gebouw bekijken. Na wat heen en weer sturen bemachtig ik een bezoekerspasje en krijg een privé rondleiding. Om 2 uur zou het parlement een vergadering hebben over de spanningen aan de grens met Zuid-Ossetië. Inmiddels is het half drie, maar “This is Georgia” zegt hij glimlachend. Hij vertelt dat er vorige week een officier is gedood aan de grens en ook enkele weken geleden was er een militair slachtoffer. Af en toe probeert Zuid-Ossetië de grenzen uit te breiden, soms worden burgers ontvoerd als pressiemiddel. Voordat de vergadering begint verlaten we de publiekstribune. Ik zou er toch niets van verstaan hebben.

Verder naar het oosten ligt de stad Gori. De geboorteplaats van Jozef Stalin. Aan het eind van het Stalinpark bevind zich zijn geboortehuisje en het grote Stalinmuseum met een verzameling van persoonlijke bezittingen, meubilair en veel fotomateriaal. Na de oorlog met Zuid-Ossetië in 2008 is er een banier boven de ingang gehangen met de tekst: “Dit museum toont een vervalsing van de geschiedenis. Het is een typisch voorbeeld van Sovjet propaganda en het probeert het bloedigste regime van de geschiedenis te legitimeren”. In 2017 is het banier weer verwijderd.

Naast het grote plein voor het grote stadhuis drink ik een biertje en probeer me voor te stellen hoe tien jaar geleden hier tijdens de oorlog met Zuid-Ossetië een Russische clusterbom ontplofte en enkele mensen verwondde en 5 mensen doodde, waaronder de Nederlandse cameraman Stan Storimans

Georgië staat bekend om zijn orthodoxe kerken en kloosters. Onderweg naar de hoofdstad Tbilisi bezoek ik er een stuk of vijf. Stuk voor stuk mooi en imposant met prachtige fresco’s. Vaak liggen ze op mooie locaties. Hierna heb ik er voorlopig genoeg gezien.

Het centrum van de hoofdstad Tbilisi is aardig opgeknapt. Er zijn gezellige restaurantjes en terrasje te vinden. Een kabelbaan gaat naar het oude fort op de heuveltop en Saakashvili heeft er voor gezorgd dat het centrum is aangevuld met een aantal dure futuristische gebouwen en bruggen. Ik blijf er enkele dagen om eens lekker bij te eten en te drinken en vertrek dan voor een korte tijd naar de Hoge Kaukasus in het Noorden. Om in Kasbegi te komen moet je de Georgian Military Highway volgen. Na Ananuri klimt de weg kronkelend omhoog en voert door een prachtig berglandschap. Met het toenemen van de hoogte bevindt je je steeds meer tussen de witte bergen. Gudauri is het belangrijkste ski centrum van Georgië en ligt op 2200 meter hoogte. Er wordt nog flink geskied maar de ambiance en sfeer is helaas, maar begrijpelijk, ver onder het peil van de Alpen. Het doet mij besluiten om niet een dagje te gaan skiën. De volgende dag trek ik verder noordwaarts naar Kasbegi. Niet ver van de Russische grens. Maar eerst moet ik de Jvari pas van 2379 meter over. Het begint te sneeuwen en het zicht wordt almaar minder. Omkeren of doorrijden. Ik kies voor het laatste en schakel over op vierwiel aandrijving. Het blijkt goed te doen. De weg is niet te smal, maar bovenaan blijken aan aantal auto’s niet verder te kunnen. Geen winterbanden of sneeuwkettingen. Ik denk ook dat er weinig profiel op de banden zit. Een auto sleep ik naar boven en aan het andere eind van de pas is een truck met aanhangwagen naast de weg terecht gekomen. De lier aan de voorkant van Piggy geeft de bestuurder hoop maar na een korte sleeppoging blijkt dat ik mezelf naar de truck toe trek in plaats van andersom. Ik moet hem helaas teleurstellen. Inmiddels is er een sneeuwschuiver en politie gearriveerd. Ik laat het verder aan hen over. De beelden hiervan kan je bekijken door op de “ foto” link te klikken onderaan deze pagina.

In Kasbegi parkeer ik Piggy op het centrale plein van het stadje. Het gebied moet een prachtig gebied zijn voor alpinisten en trekkers. De dorpjes rondom zijn nog authentiek en de oorspronkelijke cultuur leeft er nog voort. Echter, het regent pijpenstelen en de omgeving is in een dichte mist gevuld. De besneeuwde bergen rondom laten zich niet zien.

2Weken geleden heb ik een vlucht geboekt naar Nederland. Er zijn een aantal zaken te regelen, waaronder het regelen van een Russisch visum en natuurlijk is het altijd leuk om eventjes in je oude, vertrouwde omgeving terug te zijn. Er resteren nog enkele dagen voor het vertrek zodat ik de volgende dag dezelfde Jvaripas terug rijd. Maar, o wat een wonder, de zon laat zich nu geregeld zien en biedt mij een onvergetelijk uitzicht op de besneeuwde bergen rondom mij. Alleen hierom had ik deze tocht niet willen missen.

Naast het vliegveld van Tbilisi vind ik een hotelletje waar ik een nacht verblijf en waar ik Piggy voor enkele weken kan stallen. De vriendelijke eigenaar brengt me vroeg in de morgen om 02:00 naar het vliegveld………

Afhankelijk van het nog te ontvangen visum voor Rusland zal mijn reis eerst nog naar Armenië gaan. Daarna via Georgië naar Rusland of anders vanaf Baku, de hoofdstad van Azerbeidzjan, met de pont naar Kazachstan. Daarna verder naar Mongolië. Het wordt nu wat meer kilometers vreten de komende maanden. Het wordt weer tijd voor avonturen na 3 weken Nederland.

BEKIJK DE FOTO’S  EN VIDEO’S  VAN TURKEY & CAUCASUS