Behalve het megalomane paleis van dictator  Ceausescu heeft Boekarest voor de gemiddelde toerist weinig te bieden. Het grootste gebouw van Europa is op een heuveltop gebouwd en heeft 12 verdiepingen en 8 ondergrondse niveaus. Het bevat 2000 zalen en kamers. Een gehele stadswijk moest wijken voor de bouw ervan.

Mijn trouwe vouwfietsje parkeer ik naast de toeristeningang en wacht binnen op het sein van de volgende Engelstalige rondleiding. Gisteren heb ik telefonisch een kaartje gereserveerd, maar uiteindelijk was dit niet nodig geweest omdat het aantal bezoekers op deze dag niet het maximum heeft overschreden. De veiligheidsregelingen zijn uitvoerig. Paspoort inleveren, lichaamsscan en zo nodig fouillering en tassen door de bagagescan, zoals gebruikelijk op luchthavens. De interessante rondleiding duurt meer dan een uur, maar helaas heeft de gids geen microfoontje zodat in de gigantische ruimten een groot deel van het verhaal verloren gaat. Zeker als je je vaak afzondert om foto’s te maken zonder al te veel mensen op de voorgrond. Af en toe raak ik achter en moet zoeken naar mijn groepje. Ik bedenk me dat dit een van de redenen is waarom ik groepsreizen haat. Tegenwoordig wordt het immense gebouw gebruikt voor het parlement en zalenverhuur voor congressen, feesten en partijen. De toerist krijgt slechts een klein gedeelte te zien. Het zou anders zeker een dag in beslag nemen.

Een Arc de Triomphe en de interessante 18e eeuwse Stavropoleos kerk zijn het bezichtigen waard. Echter, als 3 busladingen toeristen het terrein verzwelgen vind ik het tijd worden om de recentere geschiedenis van Boekarest te bekijken.

Op het Plein van de Revolutie wordt men herinnerd aan de omverwerping van het bewind van Ceausescu. Een monument is opgericht op de plek waar in 1989 duizenden demonstranten zich verzamelden en waar Ceausescu vanaf het balkon van het Senaatsgebouw nog probeerde het volk in toom te houden. Samen met zijn vrouw vluchtte hij daarop per helikopter maar werd snel daarna gevangen genomen en gefusilleerd.

Het monument van de Revolutie is nu al vervallen. Het brokkelt aan alle kanten af, wordt niet schoon gehouden en onkruid groeit tussen de stenen. Een trieste constatering, vind ik.

Als je het over Transsylvanie hebt zal menigeen denken aan een wereldberoemde graaf die graag bloed drinkt. Ik heb me er nooit in verdiept maar nu lees ik dat het een roman is van de Ierse schrijver Bram Stoker. Dracula’s beroemde kasteel staat in Bran, iets ten zuiden van de plaats Brasov. Stoker heeft zich laten inspireren door ene Vlad III, die zijn tegenstanders als een speenvarken op palen spietste. Hij leefde in de 15e eeuw en mogelijk heeft hij enige dagen in dit kasteel vertoefd, op de vlucht voor de Turken en Tataren. In werkelijkheid is dit alleraardigste kasteel gebouwd eind 14e eeuw ter bescherming van de belangrijke Bran-Pas tegen de Turken en Tataren. Begin 20e eeuw is het als zomerresidentie gebruikt door koning Michael en koningin Marie, die in 1947 werden afgezet.

Desalniettemin wordt je route naar het kasteel geflankeerd door souvenirwinkeltjes met Draculaprullaria. Ik kom op het juiste moment. Het is zwaar bewolkt, waar af en toe regen uit valt. Het kasteel gebouwd op een heuveltop wordt door mistflarden omhult. SPOOKACHTIG !!

De Karpaten in Oekraïne hebben mijn belangstelling gewekt. Het is een prachtige bergketen met beboste hellingen en schilderachtige dorpen. Aan de Roemeense kant leiden prachtige kronkelwegen door de bossen van de Karpaten naar Boekovina, in het noordoosten van Roemenië. Het grenst aan Moldavië en Oekraïne. Dit gebied wordt gekenmerkt door de vele beschilderde kloosters. Vele zijn ommuurd omdat in die tijd, in de 15e en 16e eeuw, het gebied belaagd werd door de Turken. De buitenzijde van de kerken zijn allen volledig beschilderd met Bijbelse voorstellingen om de analfabeten een beter begrip bij te brengen van de Bijbelse teksten. Zo bezoek ik er nogal wat, zoals de kloosters van Humor, Voronet, Putna, Sucevita en Moldovita.

Nog niet moe van al dat kloosterbezoek trek ik naar het westelijke deel van de Roemeense Karpaten. Ook de houten kerken van Maramures wil ik niet overslaan. Van de omgeving en cultuur krijg ik geen genoeg. De rit van het oostelijk- naar het westelijk deel van de Karpaten is qua afstand niet groot, maar ik neem alle tijd om alles onderweg in me op te nemen. Bovendien laat de conditie van de weg het ook niet toe om er snel overheen te rijden. Halverwege verblijf ik bij Vladimir. Een campinkje naar mijn hart. Een grasveldje, zeer beperkte voorzieningen, maar een enorme gastvrijheid. Er zijn een aantal camperaars. Vladimir heeft graag veel mensen om hem heen. Hij houdt van koken en vind het heerlijk als hij voor meer dan 10 mensen een authentiek Roemeens gerecht klaar kan maken. De wijn is gratis en de gezellige sfeer is navenant. Ik maak een fietstochtje door de bergen, val van mijn fiets en loop een spierscheurtje op in de rug. De volgende 2 weken moet ik alsjeblieft niet hoesten of niezen want dat voelt als een dolksteek. Maar gelukkig gaat alles nu weer normaal. Intussen kan ik weer lekker vrijuit niezen.

Maramures wordt beschouwd als het meest traditionele gebied van Roemenië. De houten kerken, vaak uit de 14e eeuw zijn het meest te vinden in de Izei vallei. Het interieur van de houten kerken bevat schitterende oude schilderingen. Kijk maar naar Barsana, RozavleaLeud en vooral Botiza waar ik vlak voor de ingang van de kerk een schitterende kampeerplek vind in dit slaperige dorpje.

Ik hoor dat in dit deel van Roemenië het aantal processies groot is. Eind juni is de heilige Paulus aan de beurt. De dorpelingen tooien zich in hun traditionele kledij en volgen de priester naar een kruis enkele tientallen meters buiten de kerk. De priester houdt een langdurige preek, er wordt gezongen en de meisjes die de banieren dragen lonken naar de jongens. Grappig om te zien. Ze hebben weinig interesse in wat de priester te vertellen heeft, maar ze doen gewoon mee omdat de processie tot het gangbare dorpsgebeuren behoort. Achteraf zegent de priester het kruis en de aanwezigen met de bekende natte kwast. Een goede prikkel om mijn cameralens weer eens schoon te maken.

Als ik naar het zuiden rijd besef ik me dat de seizoenen snel voorbij gaan. De boeren zijn hard bezig het gras te maaien en op de schoven te stapelen. Grote maaimachines zijn bezig met het maaien van het koren. Ze laten een kale gele akker achter. Er is veel stof in de lucht en regelmatig wordt ik opgehouden door de gigantische machines die de smalle landwegen in beslag nemen, op weg naar de volgende maaiklus. Het is ook de tijd van de zonnebloemen. Vele hectares zijn ingezaaid met deze bloemen en geven het landschap een mooie gele kleur. In de alom aanwezige ooievaarsnesten zijn de jongen al vliegpogingen aan het ondernemen om uiteindelijk het nest te verlaten.

Vlak bij mijn beoogde kampeerplek in Timisoara laat mijn navigatiesysteem me weer een vreemde route nemen, dwars door een woonwijk. Op zich niks mis mee. Gewoon goed links en rechts kijken om geen geparkeerde auto’s of andere objecten aan te tikken, maar na mijn bezoek zullen er een aantal huizen zonder elektriciteit of telefoon zitten want Truus waarschuwt wel voor te lage bruggen voor Piggy maar niet voor te laag opgehangen kabels die soms als guirlandes over de straten hangen. De bewoners reageren slechts berustend. Waarschijnlijk gewenning.

Timisoara is de grote stad in het zuidwesten van Roemenië. Hier begon in 1989 de opstand tegen Ceausescu toen een kritische pastoor gedwongen werd om naar een klein dorp te verhuizen omdat hij te veel invloed had op de bevolking. De betoging begon voorzichtig, maar breidde snel uit totdat duizenden mensen zich op het plein voor de kerk verzameld hadden, waarna het leger werd losgelaten op de demonstranten, met vele doden tot gevolg. De revolutie verspreidde zich daarna snel over het land met de verdrijving van het Ceausescu bewind als resultaat. Ik laat deze gebeurtenissen nog extra goed op me inwerken in de permanente tentoonstelling van de 1989 Revolutie. Ik kan me deze periode nog goed herinneren omdat ik toen het nieuws van Ceausescu’s dood via grote krantenkoppen vernam in de bus in Santiago de Chili, tijdens een reis door Zuid Amerika.

Met spanning sta ik voor de slagbomen van de Roemeens-Servische grens met de herinnering aan het debacle van de Oekraïense grens in mijn hoofd.Maar alles gaat gesmeerd. Slechts een korte blik in de camper en veel vriendelijkheid. Ik merk dat veel Serviërs goed Engels spreken. Makkelijk voor de communicatie. Binnen een half uur ben ik onderweg over de Servische wegen via Novi Sad naar Belgrado.

In de stad sta ik op een kleine camperplaats. De eigenaar heeft tevens een camper verhuurbedrijfje en een garage voor camperbouw. Al pratend kom ik op mijn zorgen over de afdekking van de daktent. Deze heeft intussen heel wat aanvaringen met takken (en ja, zelfs kabels) gehad. Het gevolg is dat er scheurtjes ontstaan in de kunststof schelp. Lekkage zal niet lang op zich laten wachten. Hij introduceert me bij een bedrijfje op zijn terrein die kunststof gevelplaten maakt. Helaas kan hij me niet op korte termijn helpen . Na 10 minuten komt hij naar me toe en vertelt dat een vriend van hem, die een bedrijf heeft in kunststof sanitair me waarschijnlijk wel snel kan helpen. Samen rijden we naar deze vriend en na inspectie van de tent komt hij tot de conclusie dat hij het klusje in een dag kan klaren. Gedetailleerd legt hij me de proces stappen uit. Er worden verschillende lagen polyester overheen gelegd en uiteindelijk met een harde coating afgedekt. De nacht kan ik in de truck slapen op zijn terrein. Ditmaal maar niet in de daktent, want anders ben ik onder invloed van de dampen nog steeds in slaap, maar nu weer eens in de camper zelf. Het resultaat is zeer bevredigend. Laat de takken nu maar komen.

Mijn bezoek aan Servië is maar kort. Ik beperk me nu tot het noordelijk gedeelte. Later kom ik terug voor het zuidelijke gedeelte.

Ook de grensoverschrijding met Bosnië-Herzegovina verloopt soepel.Ik wordt direct geconfronteerd met de super slanke minaretten van de moskeeën. Geërfd van de Ottomanen in vervlogen tijden. Het valt me op dat de gebedsoproep nauwelijks merkbaar is. Ditmaal schrik ik niet wakker om 4 uur door de muezzin die zijn luidsprekers op volumestand 10 heeft staan, zoals in andere moslimlanden.

Al reizend door het land ervaar ik de bevolking als prettig. Maar onderhuids blijven de verschillen tussen Serviërs, Kroaten en Bosniakken aanwezig. Je ziet soms Servische, Kroatische of Bosnische vlaggen . Er zijn nog vele verlaten huizen vol met kogelgaten. Als je naar de prachtige omgeving kijkt kan je het niet geloven. Het ziet er zo mooi en vredig uit.

Via Jajce reis ik door naar de Kroatische grens waar ik op de Una rivier mijn eerste rafting ervaring heb. Hoewel de rivier niet zo wild is als in het voorjaar zijn het vooral de watervallen die de tocht tot een belevenis maken.

Net over de grens, in Kroatië, breng ik een bezoek aan het Plitvice Lakes National Park.  Een uitgestrekt gebied met turquoise meren en watervallen. De entreeprijs is niet mis, maar daar krijg je wel wat voor terug. De meren en watervallen zijn verbonden met voetpaden en plankieren. Er zijn gratis elektrische boot verbindingen over de meren en ook een gratis busverbinding naar de belangrijkste knooppunten. Je moet er een volledige dag voor uittrekken en vooral vroeg beginnen, want vanaf 10 uur wordt het gebied overspoeld met toeristen. Mijn tocht door Kroatië vind plaats in het hoogseizoen, de vakantieperiode in Europa.

Via een korte stop in Zagreb steek ik op 27 juli 2017 de grens van Slovenie over, richting hoofdstad Ljubljana.

De planning voor komende weken zal er ongeveer als volgt uitzien: Na een rondje Slovenie zal ik weer terug keren naar Kroatie . Beginnend in Istrie en zuidwaarts trekkend langs de kust richting Dubrovnik, Onderweg maak ik een afsteker naar het zuiden van Bosnie-Hercegovina, waar vooral Mostar en Sarajevo op mijn lijstje staan. Vervolgens oversteken naar het zuidelijk deel van Servie waar ook veel moois te zien is. Daarna volgen Kosovo, Montenegro, Albanie en Macedonie. Kortom, de zig-zag route zet zich op de zelfde manier voort.

Bekijk de foto’s en video’s van: FORMER YUGOSLAVIA: SERBIA, BOSNIA-HERCEGOVINA, CROATIA, SLOVENIA.