Het is tijd om Indonesie even te verlaten.  Mijn maximale 2 maanden van mijn visum zitten er bijna op. Om weer 2 maanden in Indonesie te verblijven is het noodzakelijk in het buitenland een nieuw visum aan te vragen. Als buitenland kies ik voor de Filipijnen, een land waar ik nog niet eerder ben geweest en waar je 1 maand visumvrij kunt rondreizen. De fiets blijft even achter in het guesthouse in Kuta zodat de komende 3 weken backpackend doorgebracht kunnen worden op het grootste eiland van de Filipijnen, Luzon.

Mijn hotelletje in Manilla bevindt zich 600 meter van de Indonesische ambassade. De dag na aankomst heeft al een tegenslag in petto. Om langer dan 1 maand in Indonesie te blijven eist deze ambassade een zgn. LOI (Letter Of Invitation). Op mijn vraag waarom in s’ hemels naam in ieder land andere visumregels worden gehanteerd krijg ik een vriendelijke (oosterse) glimlach als antwoord. Alsnog op zoek gaan naar een persoon of instantie voor deze uitnodigingsbrief, wat extra tijd vergt, heeft niet mijn voorkeur. Dat wordt dus weer een Visa On Arrival aanschaffen op de luchthaven van Indonesie. Deze is na 1 maand in een Immigratiekantoor weer te verlengen voor nog een extra maand. Een operatie die mij in Palopo 1 week  kostte. Hopelijk gaat het deze keer wat sneller.

De agglomeratie Metro Manilla bestaat uit 16 andere steden en gemeenten. Hier wonen in totaal bijna 13 miljoen mensen. Drukte, luchtverontreiniging, verkeersopstoppingen…Het is niet de optimale vakantiebestemming. Een verblijf van 2 dagen hier is voor mij voldoende om een aantal eerste indrukken op te doen van dit land. Het eten is er niet geweldig. Er zijn veel fastfood restaurants, maar ik heb geluk. Ik verblijf in de buurt van een Japanse wijk met een ruime keuze uit heerlijk Japans eten. Sushi, tonijn sashimi, zeewier en zelfs een flesje sake. Heerlijk, heerlijk, heerlijk. Tijdens deze heerlijke gerechten wordt het verlangen naar een bezoek aan Japan alsmaar groter. Overigens kan de Koreaanse keuken mij ook steeds meer bekoren.

De Filipino’s hebben dezelfde positieve eigenschappen als de Indonesiers. Ze zijn vriendelijk, voorkomend en gastvrij, hebben humor en zijn relaxed, te merken in het verkeer. Het grote verschil met de Indonesiers is hun kennis van de Engels taal. Als oude kolonie van Amerika wordt er nog steeds Engels onderwezen op de scholen. Een andere erfenis van de Amerikanen is de liefde voor basketball. Het is hun nationale sport, dus niet voetbal. De Filipino’s zijn klein en twee meter lange basketballers heb ik niet gezien, maar misschien zitten die wel in het nationale team. Maar de Amerikanen hebben nog meer dingen achter gelaten. Toen ze na de 2e Wereldoorlog het land verlieten, namen ze een deel van hun oorlogstuig niet mee. Duizenden Jeeps bleven achter. De Filipino’s bouwden deze om tot bussen en noemden deze jeepneys. De befaamde transportmiddelen voor het stadsvervoer en het regionale vervoer. De oude Jeeps verdwenen en hebben plaats gemaakt voor de modernere versie. De jeepneys zijn eigendom van de bestuurder en deze geeft er zijn persoonlijke touch aan. Soms zijn het artistieke(of kitscherige?) hoogstandjes met veel chroom, franjes, beeldjes op de motorkap en vaak smaakvolle kleurcombinaties. Zou het niet leuk zijn om in zo’n wagen over de wereld te reizen?

De Filipino’s houden van countrymuziek en Amerikaanse evergreens. Eénmaal zat ik samen met een taxichauffeur een oud bekend nummer van Jim Reeves mee te zingen. In het begin zong hij zachtjes voor zich uit maar ook het volgende nummer kende ik wel van vroeger zodat ik begon mee te zingen. Het nummer Bimbo deed ons vergeten dat we al een lange tijd in de file stonden.

Natuurlijk verdiep ik me een ook een beetje in de geschiedenis en bezoek Fort Santiago, het grote Chinese kerkhof en het Manila North Cemetery waar de mensen tussen de graven wonen en waar een gehele stadswijk is ontstaan (inclusief winkeltjes) waar de minder bedeelden wonen.(verboden te fotograferen!) en een aantal monumenten van de nationale held José Rizal.

Een luxe airconditioned bus brengt mij naar de 250 km noordelijk gelegen studentenstad Baguio. De straten worden overspoeld met jeugdige, uitgelaten studenten in keurige en kleurige uniformen. De hoofdstraat is een aaneenschakeling van fastfood restaurants. Even zoeken naar en ander soort restaurant blijkt best moeilijk. Maar uiteindelijk vindt je er wel één. Tijd om wat uit te proberen : Sizzling. Een ovengerecht van varkensvlees (dikke vetranden) of kip met wat groenten en zoete aardappels in een gietijzeren platte schaal. Ik verkies de kip variant. Die drillerige vetranden van het varken spreken mij niet echt aan. Het geheel wordt gloeiend heet geserveerd op een plankje. Niet met je vingers aanraken…Blaren!! En niet de bijgeleverde jus direct over het gerecht uitschenken…Een explosie van gloeiend hete spetters over tafel en kleding!! Had ik dit stukje maar eerder geschreven.

Baguio ligt aan het begin van de centrale bergketen van Noord Luzon, de Cordillera Central. Een gebied met hoge beboste bergen en van oudsher bewoond door verschillende volkeren, ieder met hun eigen taal en cultuur.Ze zijn weliswaar bekeerd tot het Christendom maar veel oude gebruiken leven nog voort, zoals bijv hun eigen rechtspraak en begrafenisrituelen. Nog niet zo lang geleden bestond de bloedwraak nog en werden er nog koppen gesneld. Je zou het niet zeggen, nu je de bevolking ziet rondlopen in westerse kledij en druk doende met hun smartphones, maar het blijkt dat de eigen rechtspraak prevaleert boven die van de staat. De dorpsoudsten worden nog regelmatig geraadpleegd bij geschillen. Bruiloften worden bezegeld met het offeren van 9 varkens en de overledenen worden, zoals ook in Toradja, in een kist in de rotswand of grot geplaatst. Ook worden de doden in hun kist aan de rotswand gehangen, wat heel mooi te zien is in Sagada. Er zijn oude graven gevonden van 500 tot 1000 jaar oud. In de kisten bevinden zich nog de gemummificeerde overblijfselen van de overledene. Als je je verbaast over het kleine formaat van de doodskist dan moet je weten dat het lijk door uitdroging en in foetushouding is gemummificeerd voordat het in de kist werd gelegd. Voor een gedetailleerde beschrijving van het mummificatieproces klik HIER. Samen met Laurent, een Franse solo reiziger, verken ik een week dit berggebied. Samen reizen we naar Kabayan, Sagada en Banaue en hebben een hoop plezier. Deze plaatsen zijn bekend om hun oude rotsgraven en vooral de prachtige rijstterrassen, vele honderden jaren oud. We maken een driedaagse trektocht door de bossen en vergapen ons aan de prachtige uitzichten  met de vele terrassen. De mooiste zijn wel in Batad

De tijd dringt. Drie weken is voor mij te kort om alles te zien in de Filippijnen. Ik ben genoodzaakt de hoogtepunten van Noord en Zuid Luzon te bezoeken. Dus neem ik de nachtbus terug naar Manilla, die s’morgens om half 5 in de stad arriveert. Een groot deel van de bewoners is al op. Op de stoep liggen nog wel de daklozen te slapen. En dat zijn er heel veel.Volledige families met kleine kinderen. Ik weet dat er in Nederland veel verborgen armoede is, maar dit tart elk voorstellingsvermogen. Meer dan 4 miljoenen mensen werken tijdelijk in het buitenland om hun gezin te onderhouden. De werkgelegenheid in de Filipijnen is minimaal.

Het laatste weekje heb ik gereserveerd voor Zuid Luzon. Een vlucht is snel geboekt en zo land ik in Legazpi, aan de voet van de prachtige kegelvormige vulkaan Mayon. Ik blijf er 2 dagen en reis verder naar het zuiden. Er moeten prachtige eilanden in de buurt zijn en ook een duiklocatie waar veel walvishaaien gespot worden. Wel heel erg toeristisch heb ik gehoord. Daar heb ik niet veel zin in. Ik duik liever niet met 20 anderen die om een walvishaai heen spetteren. Hopelijk komen er betere locaties in de komende weken. De tijd vliegt. Er is geen tijd meer om dit deel uitvoerig te bekijken.

Op 10 december arriveer ik wederom op Bali. Alweer voor korte tijd. Wederom blijft de fiets nog een aantal weken achter in het guesthouse, want eerst wil ik de noordelijke en oostelijke eilanden bezoeken. Island hoppen dus, en de fiets is daar eerder een blok aan het been dan dat je er plezier aan beleeft. De grote afstanden worden hoofdzakelijk per vliegtuig afgelegd.

De plannen voor de komende weken is als volgt:

Vlucht naar Ambon, vervolgens vlucht naar Ternate op de Noord Molukken, Vervolgens met de boot naar Sorong op Vogelkop (Papua), Duiken op Raja Ampat en verder hopelijk de binnenlanden van Papua in om de het Danivolk in de Baliemvallei te bezoeken.

BEKIJK DE FOTO’S EN VIDEO’S VAN PHILIPPINES