Na een maand in Corinthos kan ik het niet meer houden en wil ik het avontuur weer tegemoet. Het zonnetje doet z’n best waardoor ik al snel gehoor geef aan de reiskriebels. Allereerst reis ik terug naar Thessaloniki waar ik bij de , intussen bekende, Steyr garage een afspraak maak voor een grote servicebeurt. Ik krijg er een adres waar de onderzijde van de cabine nog eens goed gelast en versterkt wordt. Ik hoop nu voor eens en voor altijd verlost te zijn van de cabineproblemen, waar ik al geruime tijd mee worstel.

Daarna gaat het snel verder richting Turkije. Istanboel sla ik over omdat dat van verschillende kanten wordt afgeraden. Het is intussen een moderne stad geworden met veel hoogbouw, waardoor de bezienswaardigheden, zoals de Aya Sofia, een beetje verdrongen worden. Ik ben er 30 jaar geleden eerder geweest en de herinnering van die tijd wil ik blijven bewaren. Ik verkies de oversteek van de Dardanellen tussen Gelibolu en Cardak per ferry boven de beroemde (en dure) brug naar het Aziatische continent.

De bedoeling is binnen redelijk korte tijd Turkije te doorkruisen richting Georgië. Het is intussen eind februari en ik begin de tijdsdruk te voelen om voor het aanbreken van de volgende winter alle landen van Centraal Azië tm Mongolië bezocht te hebben. Helemaal zonder planning op reis gaan is onmogelijk. Mijn grootste zorg betreft het anticiperen op de extreme seizoen veranderingen in deze streken.

Oorspronkelijk wilde ik langs de Zwarte Zee  naar Georgië reizen, maar bij nader inzien leek mij een doorsteek over het midden van Turkije interessanter. De hoofdwegen in Turkije zijn breed en snel. De kwaliteit is niet altijd optimaal. Nieuwe wegen worden al snel hobbelig omdat naar mijn mening de ondergrond niet stevig genoeg is. Ik merk wel dat ik in een ander werelddeel ben beland. In de straten zie je vaak groepjes mannen met snorren en over het algemeen in het zwart gekleed. Maar misschien is dat omdat het winter is. Ik zie opvallend veel vrouwen met een hoofddoek. Vele malen meer dan 30 jaren geleden. Maar gelukkig zie je ook nog wel modieuze en hippe dames rondlopen. Vroeg in de ochtend wordt ik weer gewekt door de muezzin.

Maar ook hier zijn de mensen vriendelijk en hulpvaardig. De verschijning van Piggy vereenvoudigt het leggen van contacten.

Cappadocie is één van de hoogtepunten van Turkije. Hoewel ik niets meer terug zie van 30 jaar geleden, toen Goreme nog een slapend dorpje was, is de indrukwekkende omgeving natuurlijk hetzelfde gebleven. Ik kampeer op verschillende plekken, waarvan het dorpje Cavusin wel het indrukwekkendste is.

Een fenomeen wat de laatste jaren erg in trek is, is het maken van een ballonvaart boven de uitgesleten rotspunten . Vroeg in de ochtend stijgen meer dan honderd hete lucht ballonnen op met gemiddeld 15 tot 20 passagiers in het mandje. Voor het merendeel Chinese toeristen. En nu is het nog maar laagseizoen. Hoeveel zullen er dan wel niet in de lucht zijn in het hoogseizoen.

Het is een adembenemend schouwspel. Het lijkt wel of de aarde overspoeld wordt door buitenaardse wezens, af en toe brullend en vuurspuwend, als ze langzaam maar zeker over de bergtoppen naar je toe komen zweven.

Mijn fototoestel krijgt geen rust. Vaak hangen de ballons zo laag dat ze bijna de spitse toppen van de zandstenen kegels aanraken.

Ik ben van mening dat een wandeling tussen de rotsen met de laag overvliegende ballons vele malen leuker is dan alles van bovenaf te aanschouwen. Maar misschien heb ik ongelijk, want regelmatig hoor ik de oh’s en ah’s vanuit de mandjes, maar die van mij hoorden ze niet!!

Het weer is slecht. Grijs weer, druilerig. Ik ben op weg naar Nemrut Dagi. Een kustmatige grafheuvel van een koninkrijk in de oudheid van voor Christus. Ook dit wordt een weerzien na 30 jaar, maar nu is het winter. De smalle steile weg naar de bergtop is wel glibberig maar nog wel te managen. Plotseling zit ik in de sneeuw. De weg is niet vrij gemaakt. Toch probeer ik verder te komen, maar uiteindelijk is het onverantwoord om verder te rijden. Het verschil tussen weg en afgrond is moeilijk te onderscheiden en de 4 aangedreven wielen beginnen te spinnen. Jammer… Ik moet dit plan laten varen. Doorstrepen op mijn verlanglijstje dan maar. Behoedzaam rijdt ik achteruit naar beneden, mijn oude spoor volgend, totdat ik een breder plekje vind waar ik kan keren. Ik parkeer de camper een stuk lager, waar geen sneeuw meer ligt. Na een uur krijg ik bezoek van de politie. Niet de eerste keer. Onderweg is regelmatig controle van politie of leger. Dit gebied wordt scherper in de gaten gehouden i.v.m. de Koerdische kwestie. Ze zijn overigens uitermate vriendelijk en wensen me meestal een goede reis.

Om naar Erzurum te reizen is het eenvoudigste om langs Diyarbakir,(de belangrijkste Koerdenstad) te gaan. Hier veel militair vertoon. De hoofdweg gaat dwars door de stad. Vergeleken met 30 jaar geleden rijd je nu over een brede verkeersader dwars door de stad met aan weerszijden hoge, moderne kantoorgebouwen en woonblokken. Aan iedere lantaarnpaal hangt een beeltenis van Erdogan en een Turkse vlag. Laat de bevolking daar geen misverstand over hebben!!

Een ander hoogtepunt van mijn reis door Turkije is de oude Armeense hoofdstad Ani. Het was een belangrijke pleisterplaats langs de zijderoute en gevoelsmatig begint hier mijn reis langs de zijderoute naar het oosten. Het was een grote stad van wel 100.000 inwoners. Het is een unieke ervaring om tussen de brokstukken te lopen met uitzicht op de witte besneeuwde bergen.

Links van het diepe rivierdal ligt Armenië. Rechts ervan Turkije. Om de paar honderd meter staat een uitkijkpost aan weerszijden van de grens. De grens wordt goed bewaakt. De 2 landen zijn geen vrienden van elkaar. Grote delen van de enorme stadsmuur en verschillende bouwwerken zoals kerken en moskeeën staan nog overeind. Deze hebben de aardbevingen tot nu toe overleefd.

De weg naar het Georgische Batoemi aan de Zwarte Zee leidt over de besneeuwde bergen. Een magnifiek gezicht, ware het niet dat een groot deel van het uitzicht wordt belemmerd door regen en sneeuw. Ik voel me niet geweldig. Nog maar even volhouden. Aan de Zwarte Zee zal het weer wel milder zijn.

In de stromende regen passeer ik de grens met Georgië. Altijd weer langdurig oponthoud. Je bent al snel meer dan een uur aan het wachten, afgewisseld met enkele keren inspectie van de truck. No drugs, no weapons sir?

Vlakbij de grens ligt de grote plaats Batoemi. Hoge gebouwen zijn in aanbouw. Ik vind een open plekje in het centrum tussen de nieuwbouw in. Als ik mijn handen wil wassen begeeft de waterpomp het met een hoog gierend geluid. Ik ding blijkt echt stuk. Dus geen tanden poetsen, haar wassen, douchen etc. Zeer vervelend in deze koude en vochtige omstandigheden., Hier in Georgië heeft niemand verstand van campers, laat staan van een waterpomp. Daarbij spreekt niemand Engels. Ik krijg hulp van mijn Engelse en Turkse vrienden die ik in Corinthe ontmoet heb. Ze wonen beiden in Turkije Ze regelen een identieke waterpomp en installateur voor me in Trabzon, Turkije. Dat betekent weer de grens passeren terug naar Turkije om de 250 km af te leggen naar Trabzon. In de tussentijd nog snel even een bezoekje aan een tandarts hier in Batoemi. Voor 20 Euro laat ik netjes en vakkundig mijn afgebroken vulling en een klein gaatje herstellen. Gelukkig heeft de tandarts een Engels sprekende zoon die mijn probleem kon vertalen in het Georgisch.

Enfin, na een uitstapje naar Trabzon voor de installatie van de waterpomp ben ik na een week weer terug in Batoemi, Georgië. Langs Abchazië rijd ik de hoge bergen van de Kaukasus tegemoet. Interessante kronkelweg. Omdat er veel regen is gevallen hebben zich op verschillende plaatsen watervallen gevormd, maar ook steenlawines. Regelmatig moet ik stenen ontwijken die op de weg liggen, maar 1 keer kan ik deze niet meer ontwijken. Een groot rotsblok, groter dan Piggy, verspert de weg. Er zijn al mensen aan het werk met 2 grote shovels. Maar deze kunnen het brokstuk niet verplaatsen. Na 2 uur konden ze een doorgangetje creëren waardoor ik Piggy er ,gelukkig met enig manoeuvreerwerk, tussendoor kon wurmen. Adrenaline…. want er kunnen nog stenen vallen.

Intussen ben ik al 2 dagen in Mestia een stadje wat steeds populairder wordt bij trekkers en alpinisten. Het is een wonderschoon gebied met hoge bergen boven de 4000 meter. Klik maar op Svaneti voor meer info over dit gebied.

Zojuist krijg ik te horen dat de weg voorbij Ushguli naar beneden in dit jaargetijde niet toegankelijk is. Slechts 3 maanden in het jaar is de pas open. Ook krijg ik net bericht van mede wereldreizigers die vanuit Mestia een uitstapje naar Ushguli maken met hun Landrover Defender terug moeten keren i.v.m. de slechte wegomstandigheden. Dat betekent voor mij dat deze route ook niet haalbaar is. Ik moet de rit weer terug afleggen naar Zugdidi. Kijken of het grote rotsblok intussen is opgeruimd. Na Zugdidi zal ik in oostelijke richting reizen naar Koetaisi en uiteindelijk naar Tiblisi.

 

Ps. Jullie merken dat mijn blogs niet echt up to date zijn. Natuurlijk probeer ik de blogs bij te houden, maar eens per maand is mijn doel, wat niet altijd lukt i.v.m. slechte – of geen internetverbindingen.  Voor meer up to date info van de reis ben ik te volgen op Facebook. Tevens plaats ik af en toe een foto op Instagram. Klik het symbooltje aan de onderzijde van de pagina aan en je kunt me ook meer up to date volgen

BEKIJK DE FOTO’S EN VIDEO’S VAN TURKEY & CAUCASUS