Grensovergangen maken mij altijd nerveus. Wachttijden, formulieren in een vreemde taal en schrift, uitgebreide  visitatie van de truck, voordringers en de afhankelijkheid van de soms slecht geluimde beambten. Een flinke dosis Zen is essentieel. Als je denkt dat alles voorbij is moet er nog een autoverzekering afgesloten worden. Creditcards worden niet geaccepteerd. Men wil cash geld hebben in lokale valuta. Dat betekent nogal eens dat je op zoek moet naar een ATM of bank in de dichtst bij zijnde plaats en vervolgens weer terug rijden naar het kantoortje.

Nadat dit alles voorbij is word ik getrakteerd op een goede asfaltweg naar Ulan Ude, de hoofdstad van de autonome Republiek Boerjatie, ca 600 km ten noorden van Ulaanbaatar. De bevolking, religie en de omgeving vertonen veel gelijkenis met het noorden van Mongolië. Het grote verschil is de betere infrastructuur en de mogelijkheid om veilig een zebrapad over te steken. In Ulaanbaatar wordt je regelrecht van de sokken gereden als je bezig bent via een zebrapad over te steken. De auto is daar koning. Hier stopt men al voordat je één voet op de weg hebt gezet. Een verademing. In de Russische steden heb ik de gewoonte aangenomen om in een hotel te slapen. Ze zijn meestal goed en niet al te duur. Het is ook goed voor het verkrijgen van een registratieformulier, maar tot nu toe heb ik nog nooit deze formuliertjes hoeven te tonen aan de grens. Ik blijf er twee dagen en bezoek een aantal bezienswaardigheden en regel direct een visum voor Mongolië om over een maand weer terug te keren naar Ulaanbaatar. Met een spoedaanvraag en een iets hoger bedrag kan ik het visum al na 3 uur ophalen. Anders had ik nog 5 dagen, inclusief het weekend, er op moeten wachten.

Mijn doel voor dit maandje Rusland is zowel de oost- als de westzijde van het Baikalmeer te bezoeken. De weg is uitstekend en Piggy krijgt wat rust na al dat zware werk in Kazachstan en Mongolië. Ik rijd langs kleine dorpjes met pittoreske houten huisjes, voorzien van gekleurde ramen met daar achter gehaakte vitrages.  Ja. Dit is Siberië. Ooit gedacht dat ik hier met mijn campertruck zou rondrijden? Ik moet me af en toe in mijn vel knijpen. De berken vertonen al hun gele herfstkleur. Langs de weg staan regelmatig mensen met emmers vol met bosbessen en enorme paddenstoelen, verzameld in het bos. Helaas spreken we elkaars taal niet want ik wil ze zoveel dingen vragen.

Het Baikalmeer en zijn kust zijn prachtig. Met 1600m. is het het diepste meer ter wereld. Bossen worden afgewisseld met kei- en zandstranden. Prachtige kampeerplekken. De temperatuur van het water is nu ca 14 graden Celsius waardoor een duik in het water voor mij wat aan de frisse kant is. Maar het geeft je achteraf een heerlijk verkwikkend gevoel en veel energie.

Op het schiereilandje Svyatay Nos probeer ik een vissersdorpje te bereiken. Hier zijn de wegen weer vergelijkbaar met Mongolië. Vlak voor het dorpje duikt de “weg” steil naar beneden. Door zware regenval is een groot deel weggespoeld en vertoont diepe geulen. Eigenlijk wil ik terug keren, maar dat is geen optie meer. Ik moet verder. Adrenaline giert door mijn aderen. Na herhaaldelijk uitstappen en de zaak beoordelend probeer ik de veiligste mogelijkheden te benutten. O, wat mis ik nu een bijrijder!! Onder aan de helling glijdt mijn achterwiel in een diepe geul waardoor Piggy dreigt te kantelen. Nu niet meer afremmen, denk ik. Bijsturen en uitrollen. Pffff. Dat was wel heel erg spannend.  Na de laatste meters tussen de verweerde houten huizen bereik ik het kleine haventje waar een aftands vissersbootje ligt. Er is echter geen plaats om hier te overnachten. Een visser wijst in de richting van het eigenlijke dorpje aan de andere kant van een zeer smal strandje naast een steile rotswand. Op zich kan ik hier wel langs met één zijde in het water maar aan het eind moet je om een rotsblok heen rijden waardoor je volledig door het water moet. De bodem loop schuin af naar de diepte, maar de grootste onzekerheid heb ik over de zandbodem. Hier moet je met je 13 ton niet in wegzakken. Nog geen 50 meter verwijderd van de prachtigste kampeerplek van de wereld moet ik besluiten om terug te keren. De steile helling kruip ik weer terug omhoog en bereik net voor zonsondergang een ander mooi plekje aan het strand.

Verder naar het noorden wil ik proberen diep in de Barguzinvallei te komen. De weg er naartoe is verschrikkelijk. Van het wasbordtype. Dit soort wegen moet je met zachte banden en een hoge snelheid berijden. Maar de vele bochten beletten mij dat. Na een nachtje slapen in het veld besluit ik niet verder te gaan. Via Ulan Ude reis ik rond de zuidpunt van het meer naar de grote stad Irkutsk en geniet daar van een hotel, een bezoek aan een goed Japans restaurant en bezoeken aan kleurrijke kerken en kathedralen.

Aan de westzijde van het meer vind ik paradijselijke kampeerplekjes, zoals aan de monding van de Anga Amra rivier waar ik 2 dagen wandelingen maak, enkele heuveltoppen beklim met prachtig uitzicht over de riviermonding.

Het eiland Olkhon is een ander pareltje aan de westzijde van het meer. Het is via een gratis oversteek per pont te bereiken en biedt mooie kampeerplekjes aan het water. Mijn kampeerplekje wordt in de ochtend af en toe bezocht door Chinese reisgezelschappen, maar laten me met rust. Ze komen voor het mooie uitzicht op de Kharaldai Kaap waar ik vanuit mijn daktent op uit kijk. Ze blijven niet langer dan 5 minuten, druk bezig met selfies maken. Wat dat betreft zijn de Chinezen hetzelfde als de Japanners.

Via een kort verblijf in Irkutsk, waar ik weer wat reparatiewerk aan Piggy laat verrichten (kapotte dynamo en gebroken cabine ophanging – het bekende probleem in Griekenland) en een bezoek aan het boeddhistische Ivolgynski klooster vlak bij Ulan Ude waar het opgegraven lichaam van de twaalfde Khambo Lama te zien is. Gek genoeg is hij niet vergaan. Hij is volledig verdroogd en zit vredig in zijn rituele kleding in lotuszit op zijn kussen. Zes keer per jaar wordt hij getoond waardoor vele pelgrims er op af komen. Ik behoor nu tot de gelukkigen die hem heeft kunnen aanschouwen.

Overigens, Tot nu toe heb ik drie maal andere reizigers ontmoet die ik op andere plekken van de wereld heb ontmoet. In Ulaanbaatar ontmoet ik een Duitser die ik 2 jaar geleden in de Algarve, Portugal, heb ontmoet en een Zwitsers stel dat ik bij het Dracula kasteel in Roemenië heb ontmoet en in Ulan Ude het Duitse stel Britt en Karsten ( www.fred-on-discovery.wixsite.com/fred) die ik in december vorig jaar vlakbij Athene ontmoette. De wereld is kleiner dan je denkt!!

Momenteel verblijf ik weer op het terrein van Yakmobil in Ulaanbaatar, waar ik me voorbereid op de volgende plannen.

In 2,5 jaar tijd heb ik inmiddels ruim 71.000 km afgelegd. Allereerst mijn maiden trip naar Marokko die een volledig jaar in beslag nam. Vervolgens na een kort verblijf in Nederland via alle Balkan landen en een winterverblijf in Griekenland naar Mongolië. De winter is nu in aantocht. De nachten vertonen inmiddels lichte nachtvorst. De bladeren gaan vallen en de dagtemperatuur komt nauwelijks nog boven de 20 graden Celsius uit.

Piggy laat ik hier gedurende de winter achter bij Yakmobil, waar Piggy een ‘total make over’ krijgt.

Op 21 september vlieg ik naar Jakarta en 2 dagen later naar Makassar, de belangrijkste stad van het eiland Sulawesi. De komende maanden wil ik via de Indonesische archipel naar Irian Jaya fietsen. Of dit allemaal gaat lukken zal ik onderweg ervaren. Het nieuwe avontuur wacht op me. In het voorjaar van 2019 keer ik terug naar Piggy in Ulaanbaatar en zal mijn reis weer met vier wielen voortzetten

BEKIJK DE FOTO’S  EN VIDEO’S  VAN MONGOLIA & RUSSIA