Met een double entry business visum voor Rusland op zak keer ik na 3 weken verblijf in Nederland terug in Tbilisi waar ik Piggy in goede gezondheid aantref. Het visum is vanaf 15 mei geldig voor 3 maanden, wat betekent dat ik Azerbeidzjan zal overslaan en de korte tijd die resteert in Armenië ga doorbrengen.

In Tbilisi geraak ik in het spitsuur. Op kruispunten is het een totale chaos. Vaak zijn er geen stoplichten, dus hier geldt het recht van de sterkste of brutaalste. In de file is het van belang dat je goed aangeschoven blijft achter je voorligger. Van links en rechts dringen de auto’s op. Vanuit de hoge positie is niet alles zichtbaar wat er vlak voor je of naast je gebeurt. Tijdens het optrekken hoor ik plotseling een luide klap. Dat betekent natuurlijk narigheid. Er blijkt een chauffeur van een personenauto ten eerste het recht van de brutaalste genomen te hebben en ten tweede het recht van de sterkste onderschat te hebben. Hij blijkt zijn auto een stukje voor mijn rechter hoek te hebben geplaatst om zodoende zijn voorrang op te eisen. Hij was voor mij onzichtbaar zodat ik bij het optrekken zijn linker flank tot en met zijn achterportier flink beschadig, of beter kan ik deze rollen omdraaien. De politie was snel ter plekke en constateert na 2 uur dat de schuld niet bij mij lag. Piggy is ongeschonden uit de strijd gekomen.

De grensformaliteiten verlopen soepel, maar na 400 meter in Armenie wordt mijn route geblokkeerd door dwars over de weg staande auto’s. Ik vermoed een ongeluk en stop als enkele mannen mij verzoeken te stoppen. Het blijkt echter een bewuste wegversperring waarvan ik de eerste gedupeerde ben. Er wordt druk gediscussieerd tussen de auto’ s in en Armeense vlaggen worden over de voertuigen gedrapeerd. Binnen een half uur verschijnen er meer auto’s die de versperring komen versterken. Een groepje jongelui danst op het Kaukasische ritme uit de inmiddels gearriveerde luidsprekers. Een discjockey zorgt voor de continuïteit van de muziek en af en toe houdt iemand een korte toespraak via de microfoon.

Nog geen week geleden was ik in Den Haag, voor het Vredespaleis, getuige van een kleine manifestatie van zo’n 40 Armeniërs die protesteerden tegen het feit dat de zittende premier zich voor de derde keer beschikbaar wilde stellen, wat in strijd is met de grondwet. Aangezien zijn partij de grootste van het land is betekent dit dat hij nauwelijks tegenwerking van zijn plan zou krijgen. De actievoerders eisten zijn aftreden. Ook in Armenië zelf gingen demonstranten de straat op.

Welnu. Ik ben nu in Armenië getuige van het feit dat de premier onder druk van de oppositie is afgetreden en het land heeft verlaten. De stakingsleider heeft opdracht gegeven de wegen te blokkeren om zodoende de economie te verlammen en daarmee het parlement onder druk te zetten om een interim premier aan te stellen die de goedkeuring van het volk geniet.

Na 5 uur wachten wordt uiteindelijk de blokkade opgeheven. Er resteert nog net genoeg tijd om naar de Debed Canyon te rijden en daar een plekje naast één van de vele kloosters te vinden. In het gebied zijn vele zeer oude kloosters en kerken te vinden die het land beroemd maken. De Armeense kerk is als eerste Christelijke kerk in de wereld tot staatsgodsdienst uitgeroepen. Ethiopië volgt hierin als 2e land na Armenië. Het interieur van de extreem oude kerken doet me inderdaad veel denken aan dat van de Ethiopische kerken, inclusief de nissen en uitgehakte holen in de rotswand waarin monniken hun kluizenaarsbestaan tot aan hun dood leidden.

Het landschappelijk mooie gebied langs de Debed rivier wordt helaas ontsierd door talloze verlaten kopermijnen en industrieën die in de Sovjet tijd de bevolking van werk voorzag. Na het uiteenvallen van de Sovjet Unie liggen de fabrieken stil. Fabrieken zien er sowieso niet mooi uit, maar oude Sovjet fabrieken zijn nog erger. Zeker als na jaren van leegstand de muren gedeeltelijk ingestort zijn en het materieel de roestbruine kleur van verval heeft aangenomen. De bevolking is er weggetrokken. Geen werk meer. Er is geen geld de puinhopen op te ruimen. Dat doet me trouwens realiseren dat Armenië zelfs armer is dan Georgië. Auto’s worden zo lang mogelijk aan de praat gehouden en als er echt geen eer meer aan de behalen is dan blijft zo’n wrak nog jarenlang in de tuin of langs de kant van de weg staan. Maar ook hier blijkt een autowrak nog enig nut te hebben als afrastering van een stuk grond.

In Sanahin bezoek ik zowel een oud klooster als een museum van de gebroeders Mikoyan. Ze zijn in dit dorpje geboren en hebben een belangrijke invloed gehad op het wereldgebeuren. De jongere broer is de uitvinder en ontwikkelaar van het befaamde MIG gevechtsvliegtuig en de oudste heeft een zeer hoge positie bekleed in de kabinetten van Stalin tm. Brezjnev. In Armenië heeft men een dubbel gevoel bij deze oudste broer omdat hij dicht bij Stalin stond, maar anderzijds een gematigde invloed had op de Sovjetleiders zoals in bijv. de Cubacrisis.

In Sanahin ontmoet ik de Australiërs John en Lynda Pinder ( www.globalroamer2.com) . Met hun campertruck trekken ze al 16 jaar de wereld over. Telkens het jaar verdelend over 6 maanden reizen en 6 maanden thuis) Met z’n drieën dineren we in een gloednieuw trendy restaurant wat aan de buitenkant niet te onderscheiden is van de omringende grauwe Sovjetflats.  De jongedame van het Mikoyanmuseum heeft me er naartoe gebracht, want anders is het onmogelijk te vinden.

Er is een dag dat ik veel indrukken te verwerken heb. Allereerst woon ik een kerkdienst bij in een , alweer oude, kerk aan het Sevanmeer. De kleurrijke dienst wordt geleid door de priester die getooid in een prachtig zilverkleurig gewaad en met een soort kroon op het hoofd voor mij onbekende en onbegrijpelijke rituelen uitvoert. Er wordt prachtig gezongen door een mannenkoor. De aanwezigen tonen zich zeer devoot als de priester langs loopt zodat men het Heilige Kruis wat hij in de hand heeft kan kussen. De hele sfeer maakt op mij een diepe indruk. Klik HIER voor de video.  Als ik daarna van mijn, betaalde, parkeerplaats wil wegrijden vraagt de parkeerwachter of ik het stukje open terrein naast de parkeerplaats wil aanstampen met Piggy. De man wil uitbreiden. Als wederdienst beding ik een vrije parkeerplaats. Hij vindt dit een goede deal. Het gewicht van 12 ton bewijst goede diensten als ik een aantal keren heen en weer rijd op het zandterreintje. Niet lang daarna stuit ik wederom op een wegversperring. Het blijkt dat het parlement niet heeft ingestemd met de benoeming van de oppositieleider als interim premier. Het volk is hier duidelijk niet blij mee en heeft als opdracht gekregen alle wegen te blokkeren tot het vliegveld aan toe. Nu wil men echt volledig de economie platleggen. Dit keer is de wegblokkade niet volledig waterdicht. Enkele bezitters van een 4×4 voertuig hebben een route ontdekt dwars door het terrein om de blokkade te kunnen omzeilen. Te voet ga ik op onderzoek uit om de kansen voor Piggy in te schatten. Ik zie zelfs personenauto’s zigzaggend door het terrein rijden. Vaak met slippende banden en schurende geluiden van onder de auto. Sommigen komen vast te zitten, maar wonderwel lukt het ze toch weer om vrij te komen. Als ik een overjarige vrachtwagen met koeien in de laadbak door het landschap zie kruipen besluit ik het ook maar te gaan wagen. De vrachtwagen dreigt bijna te kantelen. De arme koeien glijden met z’n allen naar één zijde en raken in paniek. Gelukkig vind de bestuurder daarna een vlakker stukje grond zodat dat gevaar geweken is. Gelukkig vervoer ik geen koeien, maar het blijft toch spannend met mijn 3,85 meter hoge truck. Even geeft deze schuine helling mij een adrenalinemoment maar de rest van de route door kuilen en over stenen gaat perfect, zij het stapvoets, want de schaarbeweging van de voorcabine ten opzichte van de achtercabine is zeer groot.

De lente is nu duidelijk aangebroken. Boven op de 2400 meter hoge Selimpas is de sneeuw grotendeels verdwenen en is de bevolking bezig groente, wortels  en kruiden te plukken. De natuur vertoont nu een groeispurt en bezorgt de mensen gezond voedsel. Het is een prachtige omgeving. De hellingen zijn fris groen en de bloemen voegen een extra kleur toe. Flarden sneeuw zijn nog aanwezig.

Wederom volgen een aantal bezoeken aan kloosters, kerken en ook een zeer bijzondere begraafplaats. Het zijn allemaal bijzondere bouwwerken op unieke locaties. Ik mag me nu verheugen in mooi zonnig weer. Het is zelfs zo helder dat ik de Ararat aan de andere kant van de grens, in Turkije, haarscherp kan zien. Als achtergrond van een veld rode klaprozen contrasteert de berg met zijn besneeuwde top heel fraai.

De wegen in Armenië zijn verschrikkelijk. Vaak is een snelheid van 35 km per uur het minst onaangenaam voor bestuurder en truck. Personenauto’s scheuren je dan voorbij.

De grens met het geïsoleerde stukje Azerbeidzjan ( Nachitsjevan ) is afgesloten met een hoog hekwerk. De twee landen hebben nog steeds onenigheid over Nagorno-Karabach dat tussen Armenië en het grootste deel van Azerbeidzjan ligt.

Uiteindelijk bereik ik de hoofdstad van Armenië, Jerevan. Maar allereerst ga ik naar Camping 3Gs (www.campingarmenia.com), gerund door een enthousiast Nederlands echtpaar. Het is één van de beste en gezelligste campings die ik tot nu toe bezocht heb. En dat voor verreweg de beste prijs/kwaliteit verhouding. Heerlijk om weer eens een was in de wasmachine te kunnen doen, stroom aan te sluiten en water te tanken en zelfs met hulp weer een lekkageprobleempje kunnen oplossen.

Regelmatig zijn de wegen rondom geblokkeerd. Ook het vliegveld is afgesloten. Op 8 mei wordt er voor de 2e keer gestemd in het parlement voor een nieuwe interim premier. Ik besluit die datum niet af te wachten. Op 7 mei wil ik het land verlaten voordat er mogelijk een veel grimmiger toestand gaat ontstaan als er niet geluisterd wordt naar de wil van het volk.

Sinds kort heeft de oppositie besloten de wegblokkades op te heffen in afwachting van de nieuwe stemming. Ik krijg dus nog even de kans om Jerevan te bezoeken voordat ik het land verlaat. Het is niet een heel bijzondere stad vind ik. Helaas laat de Ararat zich niet zien. Te veel luchtverontreiniging. Op deze dag loop ik zeker 20 km om de interessantste bezienswaardigheden te kunnen bezoeken.

Volgens planning steek ik op 7 mei de grens met Georgië over en reis via Vardzia terug naar Tbilisi waar ik een nachtje verblijf op een nieuw ontdekte parkeerplaats in de stad, vlak naast het futuristische, metaalkleurige ‘Music Theater and Exhibition Center’ (totaal leeg en ongebruikt – zonde!)

Ik verneem dat het parlement van Armenië eieren voor zijn geld heeft gekozen en in meerderheid heeft gestemd op de aanstelling van de oppositieleider als interim premier. Hiermee is de angel uit wond gehaald en kan het land zich voorbereiden op een, hopelijk, democratisch gekozen leider die het land kan helpen om uit de misère te komen. Corruptie en vriendjespolitiek zal m.i. het eerst aangepakt moeten worden.

Mijn volgende agendapunt is de entree in Rusland op 15 mei. Op weg naar het noorden maak ik een tussenstop in Gudauri. Het skioord dat ik 1,5 maanden geleden ook bezocht heb. Er lag toen nog sneeuw en de pistes waren open. Nu schijnt de zon en is alleen sneeuw zichtbaar op de hoge toppen van de bergen. Ik weet van dat eerdere bezoek dat je er een duo parapente vlucht kunt maken, dus rijd ik er naartoe voor informatie. Binnen een half uur hang ik in de lucht en zweef boven de canyon, tussen de hoge bergen met hun besneeuwde bergen en boven de weg waarover ik zojuist gereden heb. We vliegen naast een arend en hebben ook uitzicht op de Mt Kazbeg, de hoogste berg van de omgeving. Geweldig! Hoe snel kan iemands dag een andere wending krijgen dan gedacht. En eerlijk gezegd, dat is waarom ik deze reis van mijn leven maak. Natuurlijk had ik zelf deze vlucht willen maken maar ja, als je wat ouder wordt dan is er geen tijd meer om alle vaardigheden in dit soort uitdagende activiteiten aan te leren. Ooit heb ik een basiscursusje parapente in de Belgische Ardennen gehad. Maar daar kom je niet ver mee hier tussen  hoge bergen en boven diepe kloven.

De Jvaripas is nu volledig sneeuwvrij. Herinneren jullie je nog de “reddingsoperaties” van anderhalve maand geleden? (hoop ik). Het landschap is volledig veranderd, maar is even mooi. In Kazbegi ( of Stepantsminda, zoals het tegenwoordig heet) wacht ik op 15 mei, de dag wanneer ik de grens met Rusland kan oversteken. Inmiddels heb ik een prachtige dag wandeling gemaakt naar de Holy Trinity Church hoog bovenop een bergtop boven dit stadje. Door de bewolking is de interessante Mt. Kazbeg weer niet zichtbaar. Tijdens de parapentevlucht was hij  gelukkig redelijk goed zichtbaar. Een imposant brok gesteente van 5033 meter hoog.

De plannen voor de komende weken zijn:

  1. Vanuit Georgië de grensoverschrijding naar Rusland.
  2. Via de onstabiele regio’s Tsjetsjenië en Dagestan ( Ik zal niet gaan wild kamperen maar overnachten in hotels of motels) naar Astrakhan.
  3. Daar zal ik de grens met Kazachstan oversteken en
  4. via de noordzijde van dit land wederom Rusland binnenkomen en via het Altaj gebergte doorreizen naar Irkutsk, waar ik een visum voor Mongolië moet zien te regelen,
  5. waarna natuurlijk Mongolië volgt.

Misschien zijn er geïnteresseerden die een stukje willen meereizen. Mail dan naar info@ww2xplore.com . I.v.m. visa en routeplanning is tijdig reageren noodzakelijk.

BEKIJK DE FOTO’S  EN VIDEO’S  VAN TURKEY & CAUCASUS