“Voor juni 2020 zal Piggy weer even Nederlandse grond onder zijn schoentjes krijgen

Tsja. Dat schreef ik als laatste zin in mijn laatste blog van drie maanden geleden. Intussen is er veel gebeurd en veranderd. Woody Allen zei eens: Als je God aan het lachen wilt maken, vertel hem dan je plannen. Nou, ik denk dat hij is losgebarsten in een schaterlach.

Reizen bestaat veelal uit plannen maken, maar je moet altijd een flinke slag om de arm houden. Situaties kunnen veranderen. Politieke onrust, natuurgeweld, privéomstandigheden en ziektes kunnen de zaak flink dwarsbomen. En dan blijft er niets meer over van je zorgvuldig gemaakte plannen. Normaal gesproken probeer ik zoveel mogelijk met de stroming mee te gaan en niet te veel vooraf te plannen. Mijn reis heeft geen einddatum. Maar soms kan je er niet omheen: De terugreis naar Nederland betekent vooraf weten welke grensposten tussen Saudi-Arabië, Jordanië en Israël geschikt zijn, je moet contacten leggen met agenten van scheepvaartondernemingen, verzekeringen afsluiten, meegaan met en aanpassen aan de lokale bureaucratie en veel informatie verzamelen van andere overlanders via Facebookgroepen zoals o.a. “Nederlandse Overlanders” en “Overland Middle East”.

Met een pandemie houdt natuurlijk niemand rekening waardoor de wereld er binnen veertien dagen compleet anders uit zou zien.

Toen de eerste besmettingen en doden in China bekend werden ging ik ervan uit dat het lokaal zou blijven, dat men het wel onder de knie zouden krijgen. Zo ging dat immers ook met SARS en EBOLA. Maar het virus verspreidde zich snel naar de rest van de wereld. Iran was het volgende epicentrum en Italië was het eerste Europese land met een enorme uitbraak in Lombardije. Op dat moment was ik al bezig met het regelen van een overtocht van Haifa naar Monfalcone, vlakbij Triest. Op 14 april zou de boot vertrekken. Ik had nog ruim een maand de tijd om Haifa te bereiken. De ticket had ik snel betaald om te voorkomen dat de boot volgeboekt zou zijn. Al snel daarna kreeg ik het bericht dat de overtocht geannuleerd was. Het virus had zich snel verder verspreid over andere delen van Noord-Italië. Gelukkig kreeg ik mijn geld snel teruggestort op mijn rekening. Als alternatief besloot ik met een andere reder van Haifa naar Lavrio, vlakbij Athene te varen. Ook het stallen van Piggy in Jordanië of Israël en vervolgens het vliegtuig naar Nederland te nemen zou een optie kunnen zijn.

Het waren drukke tijden. Ik bevond me op dat moment in het noorden van Saoedi-Arabië. Ook daar begon men langzaam maar zeker maatregelen te treffen om het virus in het land in te dammen. De streek waar ik me bevond was zo mooi dat ik er eigenlijk niet snel wilde vertrekken. Mijn visum was nog voor 2 maanden geldig. Daarna zou ik nog één maand in Jordanie kunnen blijven en drie maanden in Israel.  In die tijd zal het virus toch wel verdwenen zijn?

Maar de ontwikkelingen volgden elkaar in sneltreinvaart op. Midden in de afwikkelingen van de administratie rondom de verscheping naar Griekenland sloot Italie de grenzen, Israel sloot de grenzen, Jordanië sloot de grenzen. De VAE, Oman en ook Saudi-Arabie sloten hun grenzen. In één klap zat de wereld op slot.

Voorlopig kon ik nog vrij rondreizen in Saudi-Arabie. Er werd wel geadviseerd om social distancing aan te houden en geen handen te schudden. Een hele moeilijke opgave voor de Arabieren .

Hello Sir, How are you…. Ik was net bezig bij een straatgarage mijn motorolie te verversen toen er een man op mij afkwam. Piggy trekt altijd publiek. De mannen zijn altijd nieuwsgierig wat voor soort truck dit is. Legertruck of mobiele coronatestwagen of iets anders? Dit soort campers kent men hier niet . De Arabieren zijn altijd joviaal, vriendelijk en gastvrij. Een stevige handdruk hoort daarbij.  Voordat deze man mij zo’n stevige handdruk kan geven neem ik een stap achteruit. No no… Corona! en steek beide handen op. Ik denk dat hij een politieman is want hij draagt een zwart uniform. Op zijn bovenarm prijkt een embleem. Ik kijk even goed en lees: Ministry of Health.  Als health officer moet je toch beter weten, zeg ik. No problem sir, Hij vouwt zijn handen open en kijkt naar boven. Allah zal mij beschermen….

Maar ik maak ook het tegenovergestelde mee.

Terwijl ik aanstalten maak om mijn fotosessie van het neergeschoten Catalina  watervliegtuig aan de Rode Zee te beeindigen hoor ik achter mijn rug een autoclaxon. De twee mannen van een militaire Toyota Landcruiser gebaren mij om naar hen toe te komen. In alle rust neem ik nog enkele foto’s en loop dan naar hen toe. Ik mag hier niet zijn, begrijp ik uit hun Arabisch met gebaren. Er van overtuigd dat ik niets verkeerds doe wil ik graag weten waarom ik weg moet. Piggy is immers netjes voor het ‘verboden voor voertuigen’ bord geparkeerd en verder is er ook geen bord te ontdekken waarop aangegeven staat dat dit gebied verboden is te betreden. De twee jonge soldaten doen hun best om streng te kijken en geven een antwoord waar ik geen wijs uit kan worden. Ze willen mijn paspoort zien. Zoals altijd overhandig ik de kopie van mijn paspoort. Na een grondige bestudering hiervan blijkt dat ze het Latijns schrift niet kunnen lezen. Uit eigen beweging geef ik aan dat ik uit Holland kom en tik op mijn borstkas. Amsterdam, verduidelijk ik uiteindelijk. Ik weet niet of dat echt geholpen heeft maar hij gebaart me met de truck te volgen. OK, zeg ik, maar geef me eerst mijn paspoortkopie terug. Hij weigert. Nu trek ik mijn strenge gezicht op en eis dat ik mijn “paspoort” terug wil. Niemand mag van mij met mijn persoonsgegevens weglopen. Ook al is het een kopie. Een poging om het uit zijn handen te rissen mislukt. Als afleidingsmanoevre doe ik alsof ik iets wil aanwijzen op de kopie. Hij houdt het stevig vast maar ik probeer iets duidelijk te maken om de kopie in zijn handen iets te draaien. Als zijn aandacht op het vasthouden iets verslapt is lukt het mij de kopie in een snelle beweging uit zijn handen te rukken. Ziezo. En nu ik wil best achter jullie aanrijden. Ik ben benieuwd waar jullie me heen brengen.

Ze brengen me naar een legerpost aan de overkant van de baai waar ik hoffelijk door de Engels sprekende commandant wordt ontvangen. Hij verontschuldigt zich voor het optreden van de twee jongens. Ze zijn nog jong en moeten nog veel leren zegt hij.

Het wordt me nog steeds niet goed duidelijk waarom ik hier niet mag komen, maar ik begin te vermoeden dat ik vanwege de corona maatregelen  niet op het strand mag komen, laat staan overnachten. Toch wel bijzonder. Er is geen hond te bekennen op het strand. Intussen heb ik van alle aanwezigen hier een hand gekregen en ook social distance wordt niet toegepast. Ik krijg de keuze om naar één van drie omliggende dorpen te gaan en daar te overnachten. Mijn verweer dat het op de uitgestorven stranden veiliger is dan in deze dorpen heeft geen effect. Boven deze commandant staat natuurlijk weer een meerdere en als deze het bevel geeft om de stranden te ontruimen dan moeten deze orders opgevolgd worden. Of het nou logisch is of niet. Met tegenzin rijdt ik naar het noordelijk gelegen dorp. Maar ik heb helemaal geen zin om tussen de huizen in een straat te gaan overnachten.

Onderweg  zie ik aan de linker kant een aantal zandheuvels waar achter ik ongemerkt  de nacht kan doorbrengen. Fout gedacht. Waarschijnlijk hebben mijn sporen in het zand me verraden, want binnen een half uur stopt er een militaire Toyota. De situatie van een paar uur eerder herhaalt zich. Ik wil mijn paspoort niet uit handen geven en we komen overeen dat ik achterin de Toyota plaats neem om me naar het volgende kampement te brengen. Intussen is het pikdonker geworden en de jongens scheuren door de woestijn alsof ze aan het trainen zijn voor de Dakar race.

Ook in deze legerpost wordt ik vriendelijk ontvangen door de commandant. Er wordt over en weer getelefoneerd. Uiteindelijk wordt de telefoon in mijn handen gedrukt. Dit is de generaal, zegt de commandant. Oei. Dat is een grote eer. De generaal legt mij rustig uit dat de soldaten mij terug zullen brengen naar Piggy en dat ze me daarna zullen begeleiden naar een groter dorp, 80 km verderop, om daar te overnachten. Ik ben benieuwd of ze Piggy weer terug kunnen vinden in het pikdonker. Maar alles is prima georganiseerd. Onderweg staat intermitterend een legerjeep met groot licht als baken. Het laatste baken eindigt bij Piggy.

In de duisternis volg ik door de woestijn de twee rode lichtjes voor mij totdat we een geasfalteerde weg bereiken. De commandant gebaart dat ik deze weg moet volgen naar het dorp en NIET van de route af te wijken. Met een welgemeende beweging zwaait hij me uit en ik geef als afscheid een flinke druk op mijn tweehoornige luchthoorn. Die avond slaap ik op een open plek naast een huis in het dorp Al Bad…

 

De provincie Tabuk, in het noorden van Saudi-Arabie is één van de mooiste regio’s. Gelukkig bevind ik me hier tijdens de Coronacrisis. Ik kan me verschuilen tussen de prachtig gevormde rotsformaties die de vele wadi’s (droge rivierbeddingen) omringen. Een ideale plek om in zelf-quarantaine te gaan. Helaas is niet overal internet beschikbaar, wat jammer is, want ik wil op de hoogte blijven van de Corona ontwikkelingen in de wereld en met name hier in Saudi-Arabie.

De beperkingen volgen elkaar nu snel op. Eerst worden de grenzen tussen de verschillende regio’s gesloten. Het net sluit zich dus verder om mij heen. Ik besluit me op te geven voor een mogelijke repatrieringsvlucht naar Nederland. Zowel de Nederlandse ambassade als de combinatie ANWB, Ministerie van Buitenlandse Zaken en de reiswereld zijn druk doende een vlucht te regelen. Er is nog veel onzeker, zoals het vertrekpunt van de vlucht. De vluchten kunnen vertrekken vanuit, Damman, Riyadh of Djeddah. Allemaal plaatsen die een reis van enkele dagen vergen.

Alle internationale vluchten worden geannuleerd. Na enkele dagen wordt ook het binenlandse vliegverkeer stil gelegd. Dus Piggy in Tabuk stallen en dan naar één van de drie luchthavens vliegen is niet meer mogelijk. Er volgen enkele aankondigingen van potentiele repatrieringsvluchten. De ene wordt binnen een dag weer geannuleerd, de andere vertrekt over 2 dagen vanuit Damman, dus te ver voor mij, en de derde is een vlucht vanaf Riyadh naar Parijs. Maar hoe bereik ik daar vandaan Nederland. Gaan er dan wel vluchten. De prijs blijkt torenhoog. Dus hier schrijf ik me niet voor in.

Ik besluit de gok te wagen om naar het middelpunt van de 3 grote luchthavens te rijden om daar af te wachten waar vandaan een mogelijke vlucht vertrekt. Ik moet dan wel een aantal regiogrenzen passeren, en die zouden, zoals gezegd, gesloten zijn. De ambassade kan voor een vrijgeleide brief zorgen om de regiogrenzen te passeren, Maar dat kan alleen als de vluchtgegevens bekend zijn, dus voorlopig is dat niet aan de orde.

In de drie grootste steden wordt een uitgaansverbod ingesteld tussen 19:00 en 06:00. Ik laat de ambassade weten dat ik ga vertrekken en zal ze op de hoogte houden van de mogelijke obstakels bij de regiogrenzen. Bij de eerste grenspost is niemand te zien zodat ik probleemloos door kan rijden. Bij de tweede word ik tot stoppen gemaand om een temperatuurtest te ondergaan en kan weer verder rijden. Bij de derde zie ik bij de grenspost een langzaam rijdende rij vrachtwagens en een kortere voor personenauto’s. Ik schuif aan bij de vrachtwagens omdat ik heb gehoord dat goederenverkeer kan doorrijden. Met een salam aleikum en een joviaal gebaar kan ik ongehinderd doorrijden. Na twee lange dagen bereik ik het centrum van het land zonder hindernissen. De ambassade is erg gelukkig, want het zou anders heel veel tijd en werk vergen om mij er door te loodsen. Ze geven aan dat ze bezig zijn met een vlucht vanuit Riyadh. Intussen heb ik contact gelegd met iemand die een stalling voor Piggy kan regelen in Riyadh. In anderhalve dag rij ik naar Riyadh waar intussen het uitgangsverbod is uitgebreid naar 15:00 tot 06:00.

Helaas heeft de stalling, een grote importeur en garage van Volvo en Renault trucks en tractoren, geen overdekte plaats. Piggy is net iets te hoog voor de beloofde plek. Hij zal dus tijdens de coronacrisis in de open zon moeten staan. Maar ja. Ik moet niet te veel noten op mn zang hebben.

Het uitgaansverbod wordt nu opgeschroefd naar een  volledig 24 uurs verbod.

Ik sta nu enkele dagen voor de garage omdat ik voorlopig de truck niet in de garage kan plaatsen en daar overnachten. Intussen bereikt de temperatuur in de camper de 50 graden.

Ik houd me koest want als de politie me ontdekt dan zal ik waarschijnlijk in een hotel moeten verblijven, wat hier niet goedkoop is.

Er komt een hoopgevend bericht van de ambassade. Over een dag is er een vlucht van Riyadh naar Athene. De vlucht naar Brussel moet ik zelf regelen, wat me gelukkig snel lukt. Binnen korte tijd moet ik nu mijn bagage verzamelen, de watertanks leeg maken, accu’s ontkoppelen en nog mee belangrijke zaken.

Op 9 april word ik door Elske van de ambassade opgehaald. Met een vrijgeleide brief van de ambassade loodst ze me door de, nu wel aanwezige, controleposten naar het vliegveld. Hier is intussen ook de ambassadeur gearriveerd. Ook ambassadepersoneel van Zwitserland, Zweden, Duitsland en Griekenland is aanwezig. Het geeft een fijn gevoel dat er zo goed voor ons gezorgd wordt.

In Athene mogen we niet de transit hall verlaten ivm de coronamaatregelen. Dat wordt dus slapen op de grond of stoeltjes. Ik slaap op een tafeltje van 1 meter lang

De treinrit van Belgie naar Nederland levert gelukkig geen problemen op. De vrijgeleidebrief van de ambassade hoef ik niet te tonen

 

P.s. Deze blog is voornamelijk aan de coronagebeurtenissen gewijd. Hopelijk heb ik binnenkort de energie om het reisverhaal tussen Oman en Saudi-Arabie te schrijven

TAKE A LOOK AT PHOTO’S AND VIDEO’S OF   UAE AND OMAN

TAKE A LOOK AT PHOTO’S AND VIDEO’S OF SAUDI-ARABIA

MY PORTFOLIO OF MY TRAVELS FROM 1987  CAN BE SEEN AND/OR BOUGHT HERE AT STOCK PHOTO AGENCY Afbeeldingsresultaat voor alamy