Zelden heb ik zo’n lange rij wachtende vrachtauto’s voor een grens gezien. Na een vruchteloze poging om de normale grensovergang naar Kirgizië over te steken omdat Piggy te groot blijkt, moet ik een andere grensovergang nemen. Men maakt mij duidelijk dat grote wagens 20 km verderop via een andere grensovergang de grens moeten oversteken. Ik vermoed dat ik wederom als vrachtwagen wordt aangezien, terwijl ik aan de beambte al duidelijk maakte dat ik een kampeerwagen ben en geen vrachtwagen met commerciële lading. Wijs geworden in de afgelopen jaren passeer ik de lange kolonne en probeer aan te sluiten achter nummer één. Nog voordat ik de kans krijg om mijn positie als kampeerwagen duidelijk te maken wordt me de pas afgesneden  door een chauffeur van een indrukwekkende oplegger. De man is duidelijk uit zijn humeur. Dat zou ik natuurlijk ook zijn na 2 dagen wachten. Met een krachtterm die hij mogelijk geleerd heeft van een Amerikaanse film of een beroemde rapper(Fuck You!!)zet hij kracht bij van zijn ongenoegen. Als ik het verslag van Els en Merijn nalees (www.2fortheroad.nl) moet ik geloven dat we bijna gelyncht werden want hij heeft zijn collega’s via zn portofoon opgeroepen om naar voren te komen. Maar dat tafereel mis ik omdat ik intussen uitgestapt ben om aan de douanebeambte duidelijk te maken dat ik geen handelswaar bij me heb en dus niets heb aan te geven en dus ook al het onnodige papierwerk niet hoef in te vullen. Het kost me wel wat moeite om hem te overreden maar mijn pogingen om hoffelijk, onderdanig en charmant tegelijk te zijn hebben gelukkig effect. Gelukkig sprak hij een paar woorden Engels.

Inmiddels komt de boze chauffeur en enkele collega’s in onze richting, waarop ik de beambte aanwijs en zeg dat hij de baas is. Gelukkig ziet de beambte mijn situatie in en vertelt de mannen dat ik niet 2 dagen hoef te wachten. Om alles netjes af te sluiten laat ik de boze chauffeur voorgaan zodat ik achter hem kan aansluiten. De andere chauffeurs stemmen ook toe en met enkele handdrukken is de vrede weergekeerd.

Pff… dat was me wat.

In Bisjkek   gaan we op bezoek bij Karin-Marijke en Coen (https://www.landcruisingadventure.com/ig ), een Nederlands stel dat al 16 jaar op reis is in een oude Toyota Landcruiser. Ik had ze vorig jaar al eerder ontmoet in Mongolië en het is weer leuk elkaar te ontmoeten. Ze hadden Els en Merijn uitgenodigd om op de koffie te komen in hun Airbnb huis wat uiteindelijk resulteert in een verblijf van enkele dagen. Ikzelf vind een plekje op de open parkeerplek van een hostel in de buurt. Piggy heeft meteen de volledige ruimte opgevuld.

Samen met Els en Merijn trek ik een dag de bergen in ten zuiden van Bishkek. Met openbaar vervoer en een wankele lift op de aanhangwagen van een Kirgizische familie volgestouwd met picknick materiaal bereiken we Ala Archa en maken een mooie wandeling naar boven waar een hoge waterval te bewonderen is. Het is mijn eerste kennismaking met de bergen waar Kirgizië beroemd om is. Het wordt ook wel het Zwitserland van Centraal Azië genoemd.

Op 3 juli haal ik vriend Jan op van het vliegveld. Samen maken we een rondreis door oostelijk en noordelijke deel van Kirgizië en genieten van de veelzijdigheid van het landschap. Het noordelijk deel van het grote Isyk-Kul meer is grotendeels begroeid met pijnbossen. We vinden er een prachtige kampeerplaats aan de rand van het strand, met schaduw van de bomen. S’ochtends en s’middags een verfrissende duik in het zoete water. Het ware vakantiegevoel.

Vlakbij Karakol slaan wij ons kamp op en ontmoeten daar zowaar Anja en Peter met hun MAN truck (www.facebook.com/SolitaireCamper). In het voorjaar van 2018 heb ik ze ontmoet op de geweldige camping 3Gs in Armenië (www.campingarmenia.com/) van de uitzonderlijk gastvrije Nederlandse Marty en Sandra. De wereld is zo klein!!

Karakol staat bekend om zijn wekelijkse beestenmarkt en als startpunt van vele trektochten in de bergen. Er zijn veel reisbureautjes te vinden die vooral begeleide trektochten organiseren met gids, 4×4 auto of te paard. Wij trekken er zelfstandig op uit met rugzak en tent en laten Piggy achter als de weg al te slecht wordt. Ik ben zeer voorzichtig geworden met Piggy.

Het wordt een driedaagse tocht. Eindelijk kan ik mijn trouwe tentje weer eens gebruiken. Het dal van de Arashan rivier lopen we zo ver mogelijk omhoog totdat ons pad gekruist wordt door een brede wild stromende rivier. De omgeving is verbluffend mooi en biedt uitzicht op de besneeuwde toppen van het Tien Shan gebergte.

Om nog meer tussen de bergen te geraken zoeken we een ander dal op waar we met Piggy richting Inylchek rijden. Voor het laatste stuk is een permit nodig omdat dit in de nabijheid van China ligt. We hebben geen zin om hier achteraan te gaan. We zien wel hoever we komen. Bij de eerste slagboom wordt ons geadviseerd niet verder te rijden want er schijnt een man 3 mensen vermoord te hebben. De politieman dikt het verhaal nog aan met de vermelding dat het een zeer getraind persoon is met vaardigheden in schieten en alpinisme. Hij zou een AK-47 bij zich hebben. Hij zou zich in de buurt van Inylchek ophouden. De politie is zelfs met helikopters naar hem op zoek. Maar ja, Inylchek ligt nog zo’n 100 km verderop dus zo’n groot gevaar zal er nu niet zijn. We rijden dus verder en bereiken via vele haarspeldbochten het hoogste punt van deze tocht. 3822 m. Wat een uitzicht. Iemand vertelt dat als wie die heuvel daar opklimmen via los gesteente, dan kunnen we de hele reeks besneeuwde toppen zien liggen met daaronder de Khan Tengri (7010m.), de hoogste in deze omgeving die op het drielandenpunt ligt van Kazachstan, China en Kirgizië.. Het zal zeker 1,5 uur duren voordat we van dit uitzicht zouden kunnen genieten, maar de hemel is flink bewolkt aan de andere kant van de pas zodat we dit plan maar laten varen.

Verder zuidelijk wordt Piggy weer flink aan het werk gezet om op te klimmen naar een nog hogere pas. Zwarte rook uitbrakend klimmen we moeiteloos naar 4028 m. Het hoogste punt van Piggy tot nu toe. Een goede test om te zien of hij de hogere passen op de Pamir Highway in Tadzjikistan aan kan. Dit zal zeker gaan lukken!  Ook hier komen we niet verder omdat ook hier permits verlangd worden die we niet hebben.

Via de zuidkant van Het Isyk Kul meer, waar de omgeving veel droger, maar kleurrijkere gebergten heeft dan de noordkant vinden we een leuke kampeerplek langs een bergrivier. Iets verwijderd, maar wel zichtbaar vanaf de grindweg. De volgende ochtend om 5 uur hoor ik vanuit mijn daktent een auto stoppen en portieren dichtslaan. Ik zie door het luchtgaatje in de tent twee jongemannen in onze richting komen, waarna met hard bonzen op de deur van Jan’s slaapcompartiment en luid roepen onze aandacht wordt gevraagd. Dit is geen prettige manier om iets duidelijk te maken , denk ik. Snel kleed ik me aan en stap uit de tent. Intussen is een luide conversatie tussen Jan en de twee mannen aan de gang. Tijd om me in de discussie te mengen, denk ik, waarna ze omhoog kijken en ook ik de volle laag krijg. Waar ze het over hebben is ons volstrekt onduidelijk. We geven aan dat we ze niet kunnen verstaan en vraag of ze me misschien Engels spreken. Ze worden nog wilder en doen geen enkele moeite, (of hebben de vaardigheid niet) om met handgebaren hun boosheid duidelijk te maken. Een lading aan Russische of Kirgizische zinnen wordt op ons afgevuurd. Het gaat ons langzaam duidelijk worden dat we hier moeten vertrekken, maar het waarom blijft onduidelijk. Met handgebaren probeer ik duidelijk te maken dat we een uurtje nodig hebben om te vertrekken. Hun begrip van mijn handen en voeten communicatie blijkt afwezig. De jongste en agressiefste van de twee wordt nog bozer en begint stenen naar mij te gooien. Eentje raakt mijn hoofd, waarna ik voel dat ik bloed. Vervolgens klimt hij naar het raampje van Jan en grijpt de bovenzijde van het half openstaande raampje vast. Uit alle macht geeft Jan een beuk op zijn gekromde vingers terwijl ik net de gelegenheid heb een flinke trap naar beneden te geven, boven op zijn hoofd. Nadat hij naar beneden is gevallen probeert hij weer een steen te pakken maar wordt door de ander tegen gehouden terwijl ook een oudere vrouw uit de auto is gestapt is en probeert de zaak te sussen. Volgens Jan moet hij zeker 1 of 2 vingers gebroken hebben terwijl mijn trap op het hoofd ook wel zijn uitwerking heeft gehad. De mannen besluiten zich terug te trekken terwijl ik met gebaren duidelijk maak dat we zullen vertrekken. Na hun vertrek kan ik gelukkig het bloeden in het bergriviertje stelpen waarna we zelfs binnen mijn bedongen uurtje deze plek verlaten.

Dit voorval heeft geen invloed op mijn vertrouwen in de vriendelijke en gastvrije Kirgiezen. Heethoofden zijn er in alle landen te vinden.

Het eerste uur rijden we zwijgzaam richting Song Kol meer. Zo vroeg zijn we nog nooit vertrokken. Het is nu 6 uur. Het vroege tijdstip maakt deze rit naar het 3000 meter hoog gelegen meer extra gedenkwaardig. De narigheid van vanochtend wordt verdrongen door de bergketens om ons heen waarbij de lange schaduwen prachtige plaatjes oplevert. Als kers op de taart worden we verrast met een prachtig slingerende pas naar boven. Vanaf de top worden we gade geslagen door enkele toeristen. Wat moet dat een mooi gezicht zijn zoals Piggy zijn weg omhoog kruipt over de stenen en het grind.

Op de vlakte naast het Song Kol meer slaan we ons kamp op naast een yurtcamp waar zojuist een groep Polen te paard is gearriveerd.

De namiddag brengt ons duistere wolken, af en toe een bliksemschicht en een donderslag, wat regen en de mogelijkheid om mooie foto’s te schieten. Wat een prachtig land en wat een vriendelijke mensen.

Na een flinke omweg naar het zuiden bereiken we via een voortreffelijke snelweg de 15e eeuwse karavaanserai Tash-Rabat, niet ver van de Chinese grens en de hoofdroute naar Kashgar. Het was een belangrijke pleisterplaats in de tijd van de Zijderoute.

De tijd nadert dat Jan terug gaat naar Nederland. Binnen enkele dagen zijn we terug in Bishkek en vinden een uitstekende plek voor Piggy en onszelf in het Tunduk Hostel(www.tunduk-hostel.kg).

Op 25 juli neem ik afscheid van Jan. Bedankt Jan, het waren leuke en gezellige drie weken.

 

Vanaf nu moet ik me bezig gaan houden met visumaanvragen voor Iran en Turkmenistan(Tadzjikistan is reeds in mijn bezit). Dit zal nog enkele weken gaan duren. Voorlopig is het geen straf om af en toe een frisse duik te nemen in het zwembad van Tunduk Hostel.

 

De plannen voor de komende weken:

Tadzjikistan met o.a de Wakhan Valley en de Pamir Highway à Oezbekistan à Turkmenistan à Iran.

 

TAKE A LOOK AT PHOTO’S AND VIDEO’S OF RUSSIA, KAZACHSTAN, KYRGYSTAN, TADZJIKISTAN

MY PORTFOLIO OF MY TRAVELS FROM 1987  CAN BE SEEN AND/OR BOUGHT HERE AT STOCK PHOTO AGENCY Afbeeldingsresultaat voor alamy