Ik lig in een comfortabele stoel op mijn rug en kijk naar het gedempte licht boven mij. Mijn mond opengesperd. Op de achtergrond  hoor ik Candy Dulfer’s bekende nummer “Lily was here”. Boven mij zie ik het hoofd van een dame met mondkapje die mij een steriel verpakte injectienaald toont. Anestheticum?, vraagt ze. Nou nou,  zo erg is het toch niet?  Door Candy Dulfer ben ik lekker ontspannen en antwoord dat een verdoving niet nodig is. Dit is nu al de derde keer dat ik me in zo’n situatie bevind. De eerste keer in Georgië, de tweede in Armenië en nu de derde keer hier in Astana, de supermoderne hoofdstad van Kazachstan. In Georgië betrof het een stukje afgebroken vulling, in Armenië een stukje afgebroken glazuur van een snijtand en nu een afbrokkeling van een andere snijtand. Mijn gebit moet weer eens in de steigers. Het zijn stuk voor stuk vaklui. Ze hebben goede apparatuur, hanteren zorgvuldige hygiëne en geven niet het gevoel dat na 15 minuten de volgende patiënt aan de beurt is. Hier in Astana is alles imposant. Ik bevind me in een moderne tandarts kliniek waar alles tot in de puntjes op westerse manier is verzorgd. Helaas spreken de tandartsen geen Engels zodat de communicatie met gebarentaal geschiedt. Tot op heden heeft dit geen problemen opgeleverd. Na een uur handenarbeid en een aantrekkelijke rekening keer ik tevreden terug naar de camper die ik op het terrein van “Hostel Nomad 4×4” kan parkeren. Ik zal hier nog 3 dagen blijven in afwachting van mijn visum voor Mongolië. Dan hoef ik dat niet meer in Rusland te regelen. Astana blijkt een soepele afhandeling van de visumaanvraag te hebben.

Maar dit is slechts een greep uit de gebeurtenissen van vandaag. Laat ik nog even terug gaan naar de gebeurtenissen na de laatste blog:

Het visum voor Rusland is vanaf 15 mei voor 3 maanden geldig voor een double entry. Alleen met een business visum kan je een double entry krijgen. In Nederland heb ik dit via een bureau kunnen regelen. Zogenaamd ben ik manager van een bedrijf die in Moskou een meeting zal hebben. Op uitnodiging van dit bedrijf (Letter of Invitation) kan ik zo’n visum verkrijgen.

Ik ben al voorbereid op de lastige grensovergangen naar Rusland. In eerste instantie gaat alles gesmeerd. Na een korte inspectie van de camper volgt het papierwerk. Ik wordt zelfs geholpen met het invullen van de autoregistratie. Een vriendelijke beambte, in officiers uniform en bijbehorende frisbee pet op het hoofd,  die zelfs een beetje Engels spreekt legt me het een en ander uit. Ik moet naar een hangar waar ik moet uitstappen, waarna de camper volledig wordt gescand. Intussen heb ik al een stempel in mijn paspoort gekregen, maar nadat ik denk dat alles geregeld is, wordt ik naar een piepklein zweterig kamertje geleid waar een man achter een computer begint mij te ondervragen. Hij spreekt een beetje Engels: wat is mijn reisdoel, heb ik vrienden hier enz. Vooral mijn business visum vindt hij interessant. Wat voor bedrijf is het, wat is mijn beroep, Wat ga je doen in Moskou, welke plaatsen ga je nog meer bezoeken etc. etc. Na 2 uur komt hij er niet meer uit. Er komt een ander bij die goed Duits spreekt. Deze graaft zelfs dieper. Van waarom ga je niet eerst naar Moskou tot hoeveel geld heb je op je bankrekening staan, want met zo’n camper moet je toch wel veel geld hebben, en hoe kom je aan dat geld. Bij mijn wedervraag hoeveel geld hij op zijn rekening had staan antwoordde hij dat dat privé was. Daarmee eindigde vrij snel het eind van de ondervraging. Aanvankelijk dreigde hij me niet toe te laten in Rusland maar uiteindelijk stopte het gesprek en liep hij mee naar de camper. Bij het zien van Piggy viel zijn mond open. Super, zei hij op z’n Duits, gaf me een hand en wenste me een goede reis.

Opgelucht rijd ik na vijf uur Noord-Ossetië binnen. Aan de noordzijde van het Kaukasusgebergte daal ik af naar de plaats Vladikavkaz waar ik een motel vind om de nacht door te brengen. Een prachtig uitzicht op de besneeuwde toppen van de Kaukasusketen is een cadeautje na deze enerverende dag.

De eerste dagen in Rusland zullen door de instabiele regio’s Noord-Ossetië, Tsjetsjenië en Dagestan voeren. Wild kamperen ga ik hier niet doen en ook steden bezoeken durf ik niet aan, hoewel ik later verneem van reizigers dat je best een kijkje kunt nemen in deze streken, inclusief Grozny. Ze zijn allemaal opgetogen over natuurschoon en gastvrijheid van de bevolking.

Onderweg is duidelijk te merken dat je door onstabiele regio’s rijd. Veel kazernes, controleposten en militaire konvooien zijn een alledaags beeld. In totaal word ik 5 maal staande gehouden. Controle van papieren en soms een korte inspectie van de camper. De Russische politie staat bekend om zijn corruptie. Ze proberen je op allerlei manieren te betrappen op overtredingen om daaruit een slaatje te slaan. Op een keer wordt ik naar de kant van de weg gedirigeerd. Eerst de gebruikelijke vragen en papiercontrole, maar vervolgens moet ik uitstappen. Weer word ik naar een zweterig kamertje geleid waar een norse, onverzorgde man mij via foto’s laat zien dat ik over een ononderbroken middenstreep ben gereden. Een goede reden voor een leuke fooi voor deze agenten. Er is zelfs een foto bij van een auto die ik ingehaald zou hebben en zodoende over de streep ben gereden. Het bewijs is er, dus dat gaat mij geld kosten. Via Google translate tonen ze een aantal dreigementen met strekkingen  zoals “prosecuted, fined, violation of the law, passport not back”. Ze houden mijn documenten in (ik geef altijd de kopieën, nooit de originelen) en nodigen mij uit een bedrag te noemen om mijn papieren weer terug te krijgen. Na enig aarzelen zeg ik dat ik er niet meer dan één Euro aan wil spenderen. Misschien kunnen ze er een ijsje voor kopen. Ik laat de film voor mezelf nog even terug draaien en concludeer dat alles is geënsceneerd. De auto die ik zogenaamd inhaalde remde bewust af zodat ik moest uitwijken en over de streep moest rijden. De particuliere auto achter mij (dus geen politie auto) kon zodoende mijn “overtreding” fotograferen.

Na mijn brutale 1 Euro bod smijt de onverzorgde man geërgerd zijn pen neer, geeft mijn paspoort terug en gebaart dat ik kan vertrekken. Deze onverwachte en plotselinge wendingen zal ik later op reis vaker meemaken….Eerst angst inboezemen om daarna bij mijn weigering om te betalen je weer verder laten rijden.

In Dagestan verandert de omgeving naar het noorden toe vrij snel in een steppe met droog geel gras. Het zet zich voort in de Republiek Kalmukkie. Een bijzonder staatje. Je wordt er geconfronteerd met afbeeldingen van de Dalai Lama en bouwsels in pagodestijl. In de 17e eeuw zijn de bewoners vanuit Mongolië hierheen getrokken en hebben zodoende ook het boeddhisme meegenomen. De hoofdstad Elista ligt helaas niet op mijn route naar Mongolië. Om daar te komen heb ik nog enkele duizenden kilometers af te leggen en aangezien ik daar het nationale festival Naadam tussen 11 en 15 juli wil bezoeken heb ik min of meer haast.

De stad Astrakhan is voor mij een openbaring. Het is een moderne stad met een gezellige boulevard langs de Volga die vanaf de namiddag, wanneer het koeler wordt,  wordt bezocht door honderden mensen. Er wordt zelfs op straat Salsa gedanst op opzwepende Cubaanse muziek. Een heerlijk sfeertje. Ja, Rusland biedt vele verrassingen

Ik fêteer mezelf op een goed hotel, lekker eten en een goede internetverbinding op de hotelkamer om achterstallige administratie bij te werken. De foto’s bewerken voor Fotostock Bureau “Alamy”  (Stock photography by Bert de Ruiter at Alamy ) vergt ontzettend veel tijd.

Astrakhan ligt in de Volga delta die uitmondt in de Kaspische zee. Een prachtig natuurgebied, bekend om zijn vele trekvogels. Door het vele water rondom is de omgeving groen, maar trekt ook vele vervelende muggen aan.

De laatste kilometers voor de grens met Kazachstan neemt de kwaliteit van de weg drastisch af. De enorme gaten in het asfalt doet me terug denken aan die van Oekraïne en Moldavië. De grensformaliteiten met Kazachstan verlopen onverwacht soepel. Vanaf nu kan ik niet meer rekenen op goede wegen. Vaak is het onmogelijk om sneller dan 35 km per uur te rijden. Piggy krijgt het weer zwaar te verduren, maar hij houdt zich kranig.

De dagen zijn lang, inspannend, heet en saai. De weg is kaarsrecht dwars door droog steppegebied. Geen bergen of heuvels te zien. De eerste kamelen vertonen zich tijdens één van mijn overnachtingen in de steppe. Vanaf mijn balkonnetje aan de achterzijde van Piggy kan ik ze gadeslaan als ze voorbij trekken. Ze zien er gehavend uit. De dikke wintervacht wordt nu geruild voor een dunner zomertenue.

Het Aralmeer is grotendeels verdwenen door water mismanagement in de Sovjet tijd. Op zoek naar de beroemde scheepswrakken in de steppe krijg ik een teleurstelling te verduren. Op aanwijzing van kinderen van een vroeger vissersdorpje volg ik een zandspoor. Ze zouden vlak bij  dit dorpje moeten liggen. Echter na een uur rijden over het zandpad realiseer ik me intussen dat ik te ver ben gereden, het is al laat en ik moet een gunstig kampeerplekje vinden. Ik rijd door tot de huidige kust van het Aralmeer. De golven hebben witte schuimkoppen. De wind is aangewakkerd tot stormkracht. Uit alle macht moet ik het portier in bedwang houden bij het uitstappen. Het zou zo uit z’n scharnieren gerukt kunnen worden. Vanavond maar niet in de daktent slapen. Dat zou een tweede parapente beleving worden.

De volgende dag is de wind zelfs heviger. Het witte stof van de vroegere bodem van het Aralmeer kruipt door alle kiertjes van truck en mens. De zandstorm zorgt voor zeer beperkt zicht op de te volgen route terug naar de bewoonde wereld. In de laagste versnelling trekt Piggy zich door het opgehoopte zand. Uiteindelijk kom ik vast te zitten. De wielen graven zich langzaam dieper in het zand. Ik heb geleerd niet door te gaan met gasgeven. Na tien minuten wachten zijn de gaten voor en achter de wielen intussen opgevuld met zand zodat ik met afwisselend vooruit en achteruit te rijden het red om me uit de nare positie te redden. Het geeft alweer een euforisch “Yesssss” gevoel. Toevallig vind ik nu de locatie van de scheepswrakken. Geen wrak te zien, behalve een grote zwarte plek en wat kleine schrootdeeltjes. De scheepswrakken zijn het slachtoffer geworden van schroothandelaren. Jammer!!

De route verder naar het zuiden heeft weinig hoogtepunten, behalve de stad Turkistan, waar een zeer belangrijk pelgrimsplaats is. Het Mausoleum van Hodja Ahmed Yasavi. Het is gebouwd nadat Timoer Lenk de Gouden Horde had verslagen in vele bloedige veldslagen. Een gigantisch bouwwerk waarvan de buitenzijde grotendeels is versierd met mozaïekwerk.

Voordat ik in Astana arriveer moeten nog bijna 2000 km afgelegd worden, en dat gaat niet snel op dit soort wegen. Zo’n 150 km voor Astana kan je duidelijk merken dat je deze supermoderne stad bereikt. In 2017 werd er de Wereld Expo georganiseerd. Mede hierdoor is de gatenkaas weg omgetoverd in een westerse snelweg inclusief overzichtelijke afslagen en viaducten. Wat rijdt dat toch lekker!

Onderweg bezoek ik nog verschillende plekken die herinneren aan de verschrikkingen van het Stalinregime, zoals het massagraf Spassk  bij Karaganda en het administratieve centrum en strafkamp van de Kar-Lag, het Kazachse deel van de Goelag in Dolinka.

Momenteel verblijf ik al enkele dagen in Astana. Je vindt hier uitbundige architectuur, goede restaurants en ….. goede tandartsen.

 

Mijn plannen voor de komende weken:

Het hoofdplan is om van 11 tm 15 juli het Naadam festival in Mongolië mee te maken. Waarschijnlijk zal ik vanuit Rusland het westen van Mongolië binnen gaan omdat dat een kortere route , en dus minder haastige route is dan via Irkutsk naar het noorden van Mongolië. Na een rondje Mongolië zal ik weer terugkeren naar Kazachstan om via Almaty en omgeving naar Kirgizië te trekken.

BEKIJK DE FOTO’S  EN VIDEO’S  VAN RUSSIA AND KAZAKHSTAN